Ο πλανήτης λέει το νερό νεράκι...

   'Οσοι πίνουν νερό στο όνομα του καπιταλισμού, πρέπει να το ξανασκεφθούν.

   Η διαχείριση των υδάτινων πόρων του πλανήτη υπό το καθεστώς της ελεύθερης αγοράς οδηγεί την ανθρωπότητα σε ένα μέλλον λειψυδρίας με εφιαλτικά σενάρια συγκρούσεων, επιδημιών και λιμών για τους λαούς και υπερκερδών για όσους μονοπωλούν το νερό.

   Χρειάστηκε να στηθούν δεκάδες workshops, σεμινάρια και πάνελ 2.500 εμπειρογνωμόνων στο συνεδριακό κέντρο της Στοκχόλμης, όλη την εβδομάδα 5-11 Σεπτεμβρίου, για να διατυπωθεί η παραπάνω προειδοποίηση με τη διευκρίνιση ότι δεν είναι το νερό που στερεύει αλλά η πολιτική βούληση για τη διαχείρισή του με κοινωνικά κριτήρια.

   Εκατόν τριάντα χώρες αντιπροσωπεύτηκαν στην ετήσια σύνοδο της Παγκόσμιας Εβδομάδας Νερού που οργανώνει από το 1991 έως σήμερα το Διεθνές Ινστιτούτο Νερού της Στοκχόλμης (SIWI), με σκοπό να προταθεί λύση στο πρόβλημα της υπερεκμετάλλευσης και της εκτεταμένης ρύπανσης των υδάτινων πόρων. «Η πρόκληση της ποιότητας των νερών - Πρόληψη, ορθή χρήση και διαφύλαξη» ήταν το επίσημο θέμα της συνόδου, που κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «η αστεοποίηση, η εντατική γεωργία, η βιομηχανική δραστηριότητα και η κλιματική αλλαγή επηρεάζουν δραματικά τόσο την ποσότητα όσο και την ποιότητα των υδάτινων πόρων μας».

   Αναδεικνύοντας την πολιτική διάσταση του προβλήματος της λειψυδρίας, η σύνοδος της Στοκχόλμης δεν παρέλειψε να ειρωνευτεί και «την τάση» της επιστημονικής κοινότητας να εστιάζει την προσοχή της στη μειούμενη ποσότητα των νερών και όχι στη συντελούμενη ποιοτική υποβάθμισή τους, παρακάμπτοντας έτσι το γεγονός ότι η έλλειψη νερού δεν είναι ποσοτικό πρόβλημα, αλλά ζήτημα διαχείρισης.

   Επρόκειτο για μια πολιτική επισήμανση που θα είχε πνιγεί στον ωκεανό των επιστημονικών διατριβών και συζητήσεων που απασχόλησαν τους συνέδρους, αν στα συμπεράσματα της συνόδου δεν υπήρχε η σαφής προτροπή προς τις κυβερνήσεις να επανασχεδιάσουν τις στρατηγικές διαχείρισης του νερού.

  «Οι κυβερνήσεις είναι απρόθυμες να αναλάβουν το πολιτικό κόστος του επανασχεδιασμού της διαχείρισης των υδάτινων πόρων» είπε η δρ Ρίτα Κόλγουελ, κατά την τελετή βράβευσής της με το Βραβείο Νερού 2010 που κάθε χρόνο δίνει το SIWI σε επιστήμονες της υδατολογίας ή τομέων σχετικών με αυτή. Αλλοι ομιλητές υπέδειξαν βελτίωση των εθνικών γεωργικών υποδομών ώστε να πάψουν οι εξαρτήσεις από τους εμπόρους νερού και να ελεγχθούν οι ρυπογόνες βιομηχανικές δραστηριότητες, ενώ κείμενο του Περιβαλλοντικού Προγράμματος του ΟΗΕ (UNEP) που διαβάστηκε στο συνέδριο, ζητούσε «να πρασινίσουν οι νόμοι για το νερό».

   Προς το παρόν, εκείνο που πρασινίζει είναι το νερό, «διότι τα υπόγεια υδάτινα αποθέματα γίνονται αποδέκτες ρύπανσης, και η κοινή γνώμη δεν αντιλαμβάνεται τη σχέση που υπάρχει ανάμεσα σε εκείνους που ρυπαίνουν και στις επιπτώσεις στο οικοσύστημα και στους ανθρώπους» λέει το SIWI. Το χειρότερο όμως είναι ότι όσο το νερό λιγοστεύει, τόσο αυξάνεται η κερδοφορία των επιχειρήσεων εμπορίας νερού.

   Παράδειγμα, η S2C Global Systems, που σχεδιάζει αγωγό μεταφοράς και πώλησης καθαρού νερού από την Αλάσκα στην Ινδία κι από εκεί στα διψασμένη έθνη της Αραβικής Θάλασσας. Πρόκειται για αγορά εξασφαλισμένη και με προοπτικές επέκτασης, καθώς οι σύνεδροι αποκάλυψαν ότι δεν είναι μόνο η Αφρική και η Ασία που διψούν, αλλά προστίθεται και η Ευρώπη, όπου η ερημοποίηση αρχίζει να προελαύνει (στη Ν. Ισπανία προχωρεί με ρυθμό 1 χιλιομέτρου το χρόνο).

Πηγή: Αχιλλέας Φακατσέλης, Ελευθεροτυπία

Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα: Τα μυστήρια της 11ης Σεπτεμβρίου 2001

   Εννέα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την τρομοκρατική επίθεση στους δίδυμους πύργους της Νέας Υόρκης που στοίχισε τη ζωή σε τρεις χιλιάδες ανθρώπους, έδρασε καταλυτικά στην κλιμάκωση της ηγεμονικής εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ και οδήγησε σε δύο -τουλάχιστον- πολέμους, στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ.

  Το Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα, το 2006, επισκέφθηκε τη Νέα Υόρκη, ζητώντας απάντηση σε μερικά κρίσιμα ερωτήματα: Tι ακριβώς ήξεραν το FBI, η CIA και ο ίδιος πρόεδρος Μπους για την επικείμενη τρομοκρατική επίθεση του Μπιν Λάντεν; Πόσο καιρό πριν είχαν ενημερωθεί και γιατί δεν έκαναν τίποτα για να την αποτρέψουν;

  Από τους συγγενείς των θυμάτων στους δίδυμους πύργους και το Πεντάγωνο, που αγωνίζονται να μάθουν την αλήθεια, μέχρι τους νεοσυντηρητικούς μέντορες του Μπους που προφήτευαν ότι μόνο μια «μεγάλη καταστροφή» στο έδαφος των ΗΠΑ θα μπορούσε να αλλάξει δραματικά την αμερικανική εξωτερική πολιτική και να προκαλέσει τον πόλεμο στο Ιράκ, στην εκπομπή καταθέτουν πάνω από δεκαπέντε πολιτικοί, πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών και ειδικοί που σχετίζονται με την υπόθεση.

   Πώς είναι δυνατόν η CIA να αγνόησε τις προειδοποιήσεις τουλάχιστον 11 ξένων κρατών για την μεγάλη επίθεση που σχεδιαζόταν εναντίον των ΗΠΑ και οι γιατί οι πράκτορες του FBI παραγνώρισαν τις αναφορές για κάποιους άραβες που μάθαιναν να οδηγουν αεροπλάνα αλλά δεν νοιάζονταν να τα προσγειώσουν; 
   Γιατί η αμερικανική αεράμυνα δεν έσπευσε να αναχαιτίσει τα τέσσερα αεροπλάνα που είχαν πέσει στα χέρια των αεροπειρατών; 
  Ποιοί ειναι οι λόγοι που ο Τζωρτζ Μπους συνέχιζε να διαβάζει παραμύθια στους μαθητές ενός δημοτικού σχολείου παρ' ότι ήξερε ότι είχε ηδη ξεκινήσει η μεγαλύτερη επίθεση στην ιστορία της Αμερικής;

Πηγή: www.tvxs.gr

«Τα οστά είναι του Φιλίππου Β'»

  Άλλη μια επιστημονική μελέτη έρχεται να επιβεβαιώσει την άποψη του Μανόλη Ανδρόνικου, ότι ο νεκρός των βασιλικών τάφων της Βεργίνας είναι ο Φίλιππος Β', πατέρας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, και όχι ο Φίλιππος ο Αριδαίος, γιος του Μακεδόνα βασιλιά και ετεροθαλής αδερφός του Μεγάλου Αλεξάνδρου. 

Η προτομή του Φιλίππου Β'

  Αυτή τη φορά δεν είναι αρχαιολόγοι που ερμηνεύουν τας γραφάς, αλλά γιατροί, με επικεφαλής τον καθηγητή Ανατομίας Τζόναθαν Μάσγκρεϊβ από το Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ.   Σε επιστημονική μελέτη που δημοσιεύεται στο νέο τεύχος του Διεθνούς Περιοδικού Ιατρικών Επιστημών, ο κ. Μάσγκρεϊβ σε συνεργασία με άλλους συναδέλφους του και έναν ιατροδικαστή καταλήγουν στο παραπάνω συμπέρασμα μελετώντας το σκελετικό υλικό του τάφου. Θυμίζουμε πως ο κ. Μάσγκρεϊβ είχε πάρει μέρος στην ομάδα που ανέπλασε το πρόσωπο του Φιλίππου Β', στην οποία συμμετείχαν επίσης ο αρχαιολόγος Τζον Πραγκ από το Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ και ο ειδικευμένος ζωγράφος Ρίτσαρντ Νίβι του Μουσείου του Μάντσεστερ.
   Στη νέα επιστημονική του δημοσίευση, υποστηρίζει ότι ο νεκρός στη μεγάλη τούμπα της Βεργίνας είναι ο Φίλιππος για τρεις λόγους: στη δεξιά του παρειά υπάρχουν ίχνη από τραύμα, το ένα του πόδι είναι πιο κοντό από το άλλο και τάφηκε με μία γυναίκα και όχι με δύο.
  'Ως τώρα, όσοι αναγνώριζαν στον νεκρό της Βεργίνας τον Φίλιππο τον Αριδαίο, βασίζονταν στην παρατήρηση ότι το κρανίο του δεν φέρει ίχνη από βέλη που του έβγαλαν το μάτι, όπως είχε συμβεί στον πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
  Οι γιατροί, όμως, εντόπισαν μια τομή στο ζυγωματικό, στο σημείο όπου ενώνονται οι δυο γνάθοι, και εικάζουν πως προέρχεται πιθανόν από μια πληγή που είχε ιαθεί.
  Είναι γνωστό ότι ο Φίλιππος Β' ήταν χωλός, κάτι που φαίνεται στα οστά της κνήμης, αλλά και στη διαφορά των μεταλλικών περικνημίδων που συνόδευαν τον νεκρό· η μία είναι σαφώς μικρότερη.
  Όσο για τον Αριδαίο, οι πηγές αναφέρουν πως ετάφη με την πεθερά του, Ευρυδίκη, και τη σύζυγό του, Κύνα, που πέθανε πριν από αυτόν.
   Η εκδοχή Ανδρόνικου θέλει τον Φίλιππο θαμμένο με μία από τις νεαρές συζύγους του, την Κλεοπάτρα.
  Η Ιστορία λέει ότι ο Αριδαίος εκτελέστηκε με εντολή της Ολυμπιάδας, μητέρας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, το 317 π.Χ., και ετάφη μυστικά. Υστερα από λίγους μήνες, όταν πήρε την εξουσία, ο εχθρός της Ολυμπιάδας, Κάσσανδρος, προέβη σε εκταφή του νεκρού και σε νέα ταφή.
  Ο ιατροδικαστής της ομάδας του Μάσγκρεϊβ λέει πως τα οστά του Αριδαίου θα πρέπει να είχαν καεί στην πρώτη ταφή.
  Οι ταφικές συνήθειες των Ελλήνων δεν επέτρεπαν επανάληψη της καύσης του.
  Ωστόσο, ο νεκρός τού τάφου της Βεργίνας πέρασε από ταφική πυρά που άναψε πάνω στον τάφο του, όπως αποδεικνύουν τα κατάλοιπά της που βρέθηκαν επί των κτερισμάτων, ανάμεσα στα οποία το περίφημο χρυσό στεφάνι.
  Τα οστά δεν αποσυντέθηκαν, κάτι που δεν θα συνέβαινε αν είχαν καεί δύο φορές. 
 Πηγή: Ν. Κονταράτου-Ρασσιά, Ελευθεροτυπία

Επιστήμονες ανέλυσαν το περιεχόμενο αρχαίων χαπιών!

  Αμερικανοί αρχαιοβοτανολόγοι μπόρεσαν για πρώτη φορά να μελετήσουν και να αναλύσουν το περιεχόμενο χαπιών που έφτιαχναν οι γιατροί στην αρχαία Ελλάδα και τα οποία είχαν ανακαλυφθεί προ 20ετίας, σε ναυάγιο ελληνικού πλοίου στα ανοιχτά της Τοσκάνης. 

  Το πλοίο από ξύλο καρυδιάς, που ναυάγησε το 130 π.Χ., μετέφερε γυαλικά από τη Συρία και φάρμακα, τα περισσότερα από τα οποία δεν είχαν μουσκέψει καθόλου από το νερό. Οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν το ναυάγιο το 1989, αλλά μόλις τώρα κατέστη δυνατό να ανακοινωθεί η μελέτη των φαρμακευτικών σκευασμάτων που περιείχε.

   Σύμφωνα με τις αναλύσεις DNA κάθε χάπι ήταν ένα μείγμα από τουλάχιστον δέκα διαφορετικά εκχυλίσματα φυτών, όπως ο ιβίσκος και το σέλινο. "Για πρώτη φορά έχουμε, πια, φυσικά στοιχεία όσων περιέχονται στα γραπτά των αρχαίων Ελλήνων γιατρών Διοσκουρίδη και Γαληνού", δήλωσε ο Αλέν Τουγουέιντ του Εθνικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Ινστιτούτου Σμιθσόνιαν στην Ουάσιγκτον, σύμφωνα με το New Scientist.  

   Η ανάλυση του DNA έγινε από τον Ρόμπερτ Φλάισερ του Εθνικού Ζωολογικού πάρκου του Σμιθσόνιαν, ο οποίος συνέκρινε τις γενετικές αλληλουχίες που βρήκε σε δύο χάπια, με τη γενετική βάση φυτών GenBank που έχουν τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας των ΗΠΑ. Με τον τρόπο αυτό, μπόρεσε να εντοπίσει μέσα στα χάπια ίχνη από καρότο, ραπανάκι, σέλινο, άγριο κρεμμύδι, βαλανίδια, λάχανο, ήμερο τριφύλλι (αλφάλφα), αχίλλεια κ.α. Ακόμα εντόπισε ιβίσκο, που πιθανώς είχε εισαχθεί από την Ανατολική Ασία, την Ινδία ή την Αιθιοπία.  

   Σύμφωνα με τον Φλάισερ, τα περισσότερα από τα παραπάνω φυτά χρησιμοποιούνταν από τους αρχαίους για να θεραπεύουν τους αρρώστους. Η αχίλλεια π.χ. σταματούσε την αιμορραγία κάποιου τραύματος. Ο Πεδάνιος Διοσκουρίδης, ιατρός και βοτανολόγος (πρόδρομος των φαρμακοποιών), κατά τον 1ο αιώνα μ.Χ., περιέγραφε στα κείμενά του το καρότο ως πανάκεια για πολλά προβλήματα υγείας, θεωρώντας, για παράδειγμα, ότι αν κανείς το έχει φάει προκαταβολικά, δεν τον βλάπτουν τα ερπετά, ενώ παράλληλα βοηθά στη σύλληψη παιδιού.  

   Η ανάλυση των αρχαίων παρασκευασμάτων-χαπιών, εκτός από τις νέες πληροφορίες, έχει δημιουργήσει και νέα μυστήρια για τους αρχαιοβοτανολόγους. Η μελέτη του DNA δείχνει ότι τα χάπια πιθανότατα περιείχαν και ηλίανθους, ένα φυτό που οι επιστήμονες ως τώρα πίστευαν ότι δεν υπήρχε στον "παλαιό κόσμο", πριν οι Ευρωπαίοι το ανακαλύψουν στην Αμερική. Αν το εύρημα επιβεβαιωθεί, οι βοτανολόγοι θα πρέπει να αναθεωρήσουν την παραδοσιακή ιστορία του φυτού και την παγκόσμια διασπορά του, όπως δήλωσε ο Τουγουέιντ, αν και παραμένει ακόμα η πιθανότητα η παρουσία ηλίανθου στα αρχαία χάπια να προέρχεται από πρόσφατη γενετική "μόλυνση".  

   Τα βότανα και τα φάρμακα που περιγράφουν στα κείμενά τους ο Γαληνός και ο Διοσκουρίδης, έχουν συχνά θεωρηθεί ως "κομπογιαννίτικα" και αναποτελεσματικά. Τώρα, οι αρχαιοβοτανολόγοι σκοπεύουν να λύσουν την επιστημονική διαμάχη γύρω από την θεραπευτική αξία των αρχαίων παρασκευασμάτων, μελετώντας κατά πόσο τα φυτικά εκχυλίσματα που βρέθηκαν στα χάπια, μπορούν να θεραπεύσουν ασθένειες.  

   Ο Τουγουέιντ θέλει να βρει τις ακριβείς μετρήσεις που έκαναν οι αρχαίοι έλληνες γιατροί για να παρασκευάσουν τα χάπια τους. "Ποιος ξέρει, αυτά τα αρχαία φάρμακα μπορεί να ανοίξουν νέους δρόμους στη φαρμακολογική έρευνα", σημείωσε.  

  Οι αναλύσεις της αμερικανικής ερευνητικής ομάδας παρουσιάστηκαν στο 4ο Διεθνές Συμπόσιο Βιομοριακής Αρχαιολογίας, που έγινε αυτή την εβδομάδα στην Κοπεγχάγη της Δανία.

Πηγή: Ελευθεροτυπία 

Ένας Έλληνας στον τελικό διαγωνισμού φωτογραφίας του National Geographic!

Οδοιπόρος σε Παγετώνα, του Φρανκ Φακίνου 

   Με τη φωτογραφία του «Οδοιπόρος σε Παγετώνα» ο ελληνικής καταγωγής Φρανκ Φακίνος κατάφερε να μπει στον τελικό του διαγωνισμού φωτογραφίας του περιοδικού National Geographic στην κατηγορία «Ταξίδι».

   Ο Φρανκ Φακίνος τράβηξε τη φωτογραφία το 2008 στη διάρκεια ταξιδιού του στην Παταγονία (Χιλή και Αργεντινή). Ο ίδιος κατάγεται από την Ελλάδα και ζει στο Λος Αντζελες. Για τη διάκρισή του λέει: «Είναι μεγάλη μου τιμή που είμαι ο μοναδικός Έλληνας στο διεθνή διαγωνισμό φωτογραφίας του National Geographic, χωρίς να είμαι καν επαγγελματίας φωτογράφος. Ενθουσιάστηκα που οι φωτογραφίες μου επιλέχτηκαν από το National Geographic (υποβλήθηκαν 14.000 φωτογραφίες συνολικά). Έχω κερδίσει σε τοπικό διαγωνισμό φωτογραφίας στην πόλη μου (με διαφορετική φωτογραφία, από το Καρναβάλι του Ρίο), αλλά εξεπλάγην που με επέλεξαν για έναν διεθνή διαγωνισμό!».

Πηγή: in.gr

1.000 στρέμματα έγιναν τα «στενά» του Λεωνίδα

  Αν έβλεπε σήμερα τις Θερμοπύλες ο Λεωνίδας, σίγουρα δεν θα στρίμωχνε εκεί τους πολυπληθείς Πέρσες. 

   Τα περίφημα «στενά», που αποτέλεσαν στρατηγική του επιλογή, έχουν μετατραπεί σε μια «πλατεία οδό» εξαιτίας των προσχώσεων του Σπερχειού και των παραποτάμων του (Γοργοπόταμου και Ασωπού). Στην αρχαιότητα, όμως, από το στενό πέρασμα δεν μπορούσαν να διασταυρωθούν δύο άμαξες. Ιδίως στην Ανόπαια ατραπό, στο μονοπάτι που συνδέει το Καλλίδρομο με την Οίτη, την οροσειρά πάνω από τις Θερμοπύλες.

   Αν δεν είχαν βρεθεί χιλιάδες αιχμές βελών και διάφορα επώνυμα μνημεία της αρχαιότητας που οριοθετούν με ακρίβεια τον χώρο, ίσως να μην ήταν τόσο πεπεισμένοι οι αρχαιολόγοι για την ακριβή θέση της ελληνοπερσικής σύρραξης.

  Για το υπουργείο Πολιτισμού έχει σημασία τώρα να αναοριοθετηθεί ο αρχαιολογικός χώρος, έτσι ώστε να περιληφθούν σε μια μεγάλη έκταση -1.000 στρεμμάτων- όλα τα επιμέρους μνημεία, που έχουν βρεθεί, με επίκεντρο, βέβαια, τον τόπο της μάχης. Ετσι, πέριξ του γνωστού μνημείου τού Λεωνίδα εντάσσονται σε ενιαίο αρχαιολογικό χώρο:

- Ο λόφος Καστράκι, «θέση Χαλκώματα».

- Ο λόφος Κολωνού με τον οχυρωματικό τείχος των Φωκιέων, που ταυτίζεται με την Ανοπαία οδό, όπου έγινε η τελευταία φάση της μάχης των Θερμοπυλών.

- Το Παλαιοχώρι, όπου διατηρούνται ερείπια του Ιερού της Δήμητρας Πυλαίας.

- Ο λόφος Μελαμπύγου, στον οποίο έχει εντοπιστεί διάσπαρτη κεραμική από οικισμό που καταστράφηκε σε σεισμό τον 4ο αι. π.Χ.

- Ο λόφος Παλαιοκάστρου Ανάβρας με ένα νεκροταφείο Γεωμετρικών χρόνων.

  «Το τοπίο έχει μείνει αλώβητο, με αποτέλεσμα να είναι αναγνωρίσιμα τα στενά που περιγράφει ο Ηρόδοτος», είπε η αρχαιολόγος Ελένη Ζάχου, παρουσιάζοντας στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο, μαζί με τον τοπογράφο Κώστα Διαμαντή, την πρόταση της τοπικής Εφορείας για την αναοριθέτηση του αρχαιολογικού χώρου (έκτασης 1.000 στρεμμ.), έτσι ώστε να ακολουθήσει μια μελέτη ανάδειξής του (στα 526 στρεμμ.) σε ιστορικό πάρκο. Με αυτό τον τρόπο θα συνεχίσει να μένει αλώβητο το τοπίο, γιατί τελευταία υπάρχουν πολλές πιέσεις για διάφορες χρήσεις (από εγκατάσταση φωτοβολταϊκών, μέχρι λειτουργία λατομείων).

  Οι Θερμοπύλες βέβαια υπήρξαν θέατρο πολλών ιστορικών μαχών, πέραν της φημισμένης των 300 του Λεωνίδα και των 700 Θεσπιέων που έπεσαν μέχρις ενός, το 480 π.Χ. Είχαν προηγηθεί κι άλλες μάχες πριν από αυτή και ακολούθησαν μία το 279 π.Χ. μεταξύ Ελλήνων και Γαλατών, με πολλαπλάσιους πάντα εχθρούς, άλλη, το 191 π.Χ., με τον Αντίοχο Γ' της Συρίας και στο αντίπαλο στρατόπεδο Ρωμαίους και στα νεότερα χρόνια, το 1941, Ελληνες και Αυστραλοί προέταξαν τα στήθη τους κατά των Γερμανών.

Πηγή: Ν. Κονταράτου-Ρασσιά, Ελευθεροτυπία

Φωτογραφίες που άλλαξαν τον κόσμο.

  Οι φωτογραφίες κάνουν πολύ περισσότερο από το να καταγράφουν μόνο την ιστορία, την δημιουργούν. Στο πανεπιστήμιο του TED, ο Τζόναθαν Κλάιν της Getty Images δείχνει μερικές από τις πιο σημαντικές και μιλάει σχετικά με το τι συμβαίνει όταν μία γενιά βλέπει μία εικόνα τόσο ισχυρή που δεν μπορεί να αποστρέψει το βλέμμα της, ή να σκεφτεί τη ζωή πριν από αυτή.

  Επιλέξτε ελληνικούς υπότιτλους στο κάτω μέρος του παραθύρου.

Πηγή: Αράχωβας blog

Μπουζούκι-θησαυρός αναζητεί μουσείο!

   Ο Πέτρος Δημητριάδης δεν είναι μουσικός ούτε συλλέκτης. Είναι δημιουργός μακετών, με ειδίκευση εδώ και μια 20ετία στις αρχαιολογικές «περιγραφές». 

  Δικές του είναι οι μακέτες στο Νέο Μουσείο της Ακρόπολης, στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, στα Μουσεία Ολυμπίας και Δελφών, αλλά και στα ελληνοκεντρικά εκθέματα του Βρετανικού Μουσείου ή του Μουσείου του Βερολίνου. Δεν είναι, όμως, γι' αυτό που μιλήσαμε μαζί του. Εχει στην κατοχή του ένα μπουζούκι που είχε κατασκευαστεί πιθανότατα τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1890 από έναν θρυλικό οργανοποιό, τον Δημήτρη Μούρτζινο (1857-1931). Κανείς από τους σημερινούς μουσικολόγους δεν είχε πιάσει μέχρι τώρα στα χέρια του μπουζούκι τού, ειδικευμένου στα έγχορδα και δη στα μαντολίνα, Μούρτζινου.

   Πρόκειται, άλλωστε, για ένα από τα παλαιότερα μπουζούκια που έχουν διασωθεί και μάλιστα επώνυμου δημιουργού, γεγονός που επιβεβαιώνει ο μουσικολόγος και συνεργάτης του Μουσείου Ελληνικών Λαϊκών Μουσικών Οργάνων «Φοίβος Ανωγειανάκης», Πέτρος Μουστάκας. Ηταν ο πρώτος που εξέτασε το μπουζούκι όταν ανασύρθηκε από το... πατάρι του κ. Δημητριάδη.

   «Το μπουζούκι», εξηγεί ο τελευταίος, «βρέθηκε στα χέρια μου τυχαία πριν από 15 χρόνια. Ηθελα να μάθω να παίζω κι ένας φίλος προσφέρθηκε να μου πουλήσει ένα σε πολύ χαμηλή τιμή. Το αγόρασα, το γραντζούνισα 1-2 φορές, αλλά επειδή δεν τα κατάφερνα, το έβαλα στο πατάρι. Εμεινε εκεί για χρόνια...». Σε μια πρόσφατη εκκαθάριση ο κ. Δημητριάδης το ανέσυρε από το πατάρι. «Πρόσεξα για πρώτη φορά ότι είναι ιδιαίτερο. Και μετά, ψάχνοντας, βρήκα στο βάθος του "σκάφους" μια χάρτινη ταμπελίτσα που έγραφε το όνομα του κατασκευαστή και τη διεύθυνση του εργαστηρίου: "Μέγα Οργανοποιείον Αθηνών Δημητρίου Μούρτζινου. Κολοκοτρώνη 67"».

   Η διεύθυνση ήταν ένα στοιχείο-κλειδί για τον εντοπισμό της χρονολογίας κατασκευής του μπουζουκιού. Αυτό ανακάλυψε ο ιδιοκτήτης του όταν, καταλαβαίνοντας, έστω και όψιμα, την αξία του, έσπευσε στο Μουσείο «Φοίβος Ανωγειανάκης», αναζητώντας κάποιον ειδικό. Ο Πέτρος Μουστάκας ήταν αυτός που εξέτασε το, κατασκευασμένο από παλισσάνδρο και κελεμπέκι, μπουζούκι και την ταμπελίτσα των στοιχείων. Κι ενθουσιάστηκε πρώτα πρώτα γιατί μέχρι στιγμής δεν διασώζεται άλλο μπουζούκι κατασκευής Μούρτζινου. Ο ίδιος έκανε και τη χρονολογική εκτίμηση.

  «Η κατασκευή του θα πρέπει να τοποθετηθεί, με βάση τα στοιχεία της διεύθυνσης του εργαστηρίου (Κολοκοτρώνη 67), πριν από το έτος 1899...», κατέληξε ο μουσικολόγος. Το σκεπτικό του βασίζεται σε μια απλή παρατήρηση: Το εργαστήριο του Μούρτζινου, το οποίο «σε διαφημίσεις του στην εφημερίδα "Εμπρός" το 1916, αναφέρεται ως το "πρώτον εν τη Ανατολή εργοστάσιον μουσικών οργάνων"», βρισκόταν στην οδό Κολοκοτρώνη 67 μέχρι το 1911, που μετακόμισε στην ίδια οδό, στον αριθμό 57. Αυτονόητο το συμπέρασμα: το μπουζούκι του κ. Δημητριάδη κατασκευάστηκε πριν από το 1911.

  Πρόσφατα εξετάστηκε και από τον μουσικό και γνωστό οργανοποιό Νίκο Φρονιμόπουλο, που επιβεβαίωσε την πατρότητα του Μούρτζινου. Τι μέλλει γενέσθαι; «Οταν αντιλήφθηκα ότι το μπουζούκι έχει τέτοια αξία, φοβήθηκα. Ξέρω και λόγω δουλειάς ότι το ξύλο θέλει ειδική συντήρηση. Οταν συνειδητοποίησα ότι το είχα στο πατάρι, σκέφτηκα με τρόμο τι θα 'χε γίνει αν π.χ. είχε χαλάσει ο θερμοσίφωνας και είχαμε πλημμυρίσει», ομολογεί ο Πέτρος Δημητριάδης. Ισως το κάπως υγρό περιβάλλον να διατήρησε σε καλή κατάσταση το μπουζούκι. Και σίγουρα το προφύλαξε το γεγονός ότι τόσα χρόνια είχε μείνει αποθηκευμένο, ξεκούρδιστο. «Διαφορετικά, μου είπαν ότι θα είχε καταστραφεί», προσθέτει.

   Κι επισημαίνει: «Θα προτιμούσα να φύγει από μένα. Και μακάρι να είχα την οικονομική δυνατότητα να το χαρίσω στο μουσείο Λαϊκών Οργάνων. Παρ' όλα αυτά, είμαι διατεθειμένος, αν μπορεί το Μουσείο να το πάρει, να το δώσω σ' αυτό, έστω κι αν χάσω χρήματα. Νομίζω ότι εκεί είναι η θέση του». Η πρόθεσή του συμπίπτει με την επιθυμία του Μουσείου «Φοίβος Ανωγειανάκης» να αποκτήσει το σπάνιο εύρημα: «Θα ήταν ευχής έργον», βεβαιώνουν οι φορείς του, «το υπουργείο Πολιτισμού να στηρίξει με κάποια επιχορήγηση τις προσπάθειες του μουσείου για την απόκτηση του μπουζουκιού του Μούρτζινου, το οποίο αξίζει μια περίοπτη θέση ανάμεσα στη μουσειακή συλλογή, ως ένα σημαντικό δείγμα της εγχώριας πολιτιστικής κληρονομιάς του 19ου αιώνα». 

Πηγή: Ναταλί Χατζηαντωνίου, Ελευθεροτυπία

Είναι αδίκηµα να σώζεις ζωές;

   Αφήνει µπουκάλια µε νερό στην έρηµο για να µην πεθαίνουν από τη δίψα οι µετανάστες που προσπαθούν να τη διασχίσουν για να φτάσουν στις ΗΠΑ και καταδικάστηκε για… ρύπανση. Το εφετείο ακύρωσε την περασµένη εβδοµάδα την καταδίκη του Νταν Μίλις. 

  Ο Νταν Μίλις είναι 31 χρόνων, γέννηµα - θρέµµα της Αριζόνας. Το 2008, ενώ έκανε πεζοπορία σ' ένα φαράγγι, βρήκε το πτώµα ενός κοριτσιού. Η 14χρονη Τζοσλίν από το Ελ Σαλβαδόρ ήταν η νεώτερη από τους 183 ανθρώπους που βρέθηκαν νεκροί εκείνη τη χρονιά στην περιοχή των συνόρων της Αριζόνας µε το Μεξικό. Είχαν υποκύψει στην εξάντληση από την αποπνικτική ζέστη. Φέτος έχουν βρεθεί µέχρι στιγµής στη Νότια Αριζόνα τα πτώµατα 214 ανθρώπων, πράγµα που καθιστά το 2010 µία από τις πιο φονικές χρονιές για τους µετανάστες που επιχειρούν να µπουν στο έδαφος των ΗΠΑ. 
   Ο Μίλις είναι µέλος της οργάνωσης Νo Μore Deaths (Οχι Άλλοι Θάνατοι). Οι ακτιβιστές της οργάνωσης αυτής αφήνουν νερό και φαγητό στα µονοπάτια που ακολουθούν συνήθως οι µετανάστες. Η ανακάλυψη του πτώµατος της µικρής Τζοσλίν ενίσχυσε την πίστη του στην αξία της δουλειάς του, όµως λίγες ηµέρες αργότερα συνελήφθη από οµοσπονδιακούς πράκτορες, οι οποίοι του έκοψαν πρόστιµο για ρύπανση επειδή άφηνε τα µπουκάλια µε το νερό. Και αυτό παρά το γεγονός ότι το φορτηγάκι του ήταν γεµάτο µε χρησιµοποιηµένα, άδεια µπουκάλια που ο Μίλις και η οµάδα του είχαν µαζέψει από την έρηµο. Αντί να πληρώσει το πρόστιµο των 175 δολαρίων, ο Μίλις προσέφυγε σε οµοσπονδιακό δικαστήριο διακινδυνεύοντας ποινή φυλάκισης έξι µηνών και πρόστιµο 10.000 δολαρίων.  

   Υποστήριξε πως τα µπουκάλια µε το νερό δεν είναι ρύποι, αλλά σώζουν ζωές και ότι ο ίδιος και η οµάδα του είχαν µαζέψει περισσότερα σκουπίδια απ’ όσα ενδεχοµένως δηµιουργούσαν αφήνοντας τα µπουκάλια. Το δικαστήριο απάλλαξε µεν τον Μίλις από την πληρωµή του προστίµου, όµως τον έκρινε ένοχο. 

  Ο Μίλις προσέφυγε στο εφετείο υποστηρίζοντας ότι η ανθρωπιστική βοήθεια δεν µπορεί ποτέ να θεωρηθεί αδίκηµα. Και την περασµένη εβδοµάδα δικαιώθηκε. Με ψήφους 2 προς 1, οι δικαστές αποφάνθηκαν πως τα µπουκάλια µε το νερό που έχουν στόχο να αποτρέψουν θανάτους από αφυδάτωση στην έρηµο δεν περιλαµβάνονται στον ορισµό του... ρύπου και επισήµαναν ότι ο Μίλις φρόντιζε να µαζεύει τα άδεια µπουκάλια. Μη κυβερνητικές οργανώσεις χαιρέτισαν την απόφαση, επισηµαίνοντας ότι είναι άκρως υποκριτικό εκ µέρους των ΗΠΑ, οι οποίες είναι υπεύθυνες για το ένα τρίτο της ρύπανσης του πλανήτη, να καταδικάζουν κάποιον που αφήνει µερικά λίτρα νερό για να σώσει ζωές. 
   Για την ιστορία, υπέρ της απαλλαγής του Μίλις ψήφισαν οι δικαστές Σίντνεϊ Τόµας και Μάργκαρετ Μακίον, αµφότεροι διορισµένοι από τον πρώην πρόεδρο Κλίντον. Μειοψηφία ήταν ο δικαστής Τζέι Μπάιµπι, που διορίστηκε από τον πρώην πρόεδρο Τζορτζ «W» Μπους και υποστήριξε πως τα µπουκάλια µε το νερό αποτελούν σαφώς ρύπους… 

Πηγή: Γιώργος Αγγελόπουλος, Τα Νέα