Περί ανέμων, υδάτων και σχολείου...

Πέμπτη 1 Νοεμβρίου 2012

Πολλαπλασιασμός δεκαδικών αριθμών

Πηγή: Παύλος Κώτσης

Ένας ανεμόμυλος στην Πάτμο!

Πέρσι το καλοκαίρι είχα πάει με τη γιαγιά μου στην Πάτμο. Όταν φτάσαμε, πήγαμε στο ξενοδοχείο, αφήσαμε τα πράγματα μας και πήγαμε να καθίσουμε σε μια καφετερία που λεγόταν «Το νησί».

Από εκεί που κάτσαμε βλέπαμε τους ανεμόμυλους, ήταν πολύ μεγάλοι και μερικοί είχαν γίνει σπίτια. Όταν φεύγαμε, ζήτησα από τη γιαγιά μου να πάμε κοντά τους για να τους δω. Ήταν πολλοί μεγάλοι και μερικοί ήταν κατεστραμμένοι, ο ένας μάλιστα ήταν πολύ όμορφος, ήταν κτισμένος με πέτρα, κάποιες ήταν λευκές και έφτιαχνε αλεύρι.

Η γιαγιά μου πήγε να δει από κοντά, αλλά ο μυλωνάς δεν την άφησε να μπει. Πήγα και εγώ να μπω μέσα, αλλά έτσι που με είδε μικρό, με άφησε να μπω! Μέσα ήταν πολύ ωραία, γύρναγαν πολύ γρήγορα οι πέτρες και το αλεύρι ήταν πολύ μαλακό.

Αυτές οι διακοπές ήταν πολύ καλές και δεν θα τις ξεχάσω ποτέ και θέλω να πάω πάλι!

Από το μαθητή Λουκά Π.

Μια καταστροφική πυρκαγιά!

Πέρυσι το καλοκαίρι ένας γείτονας έβαλε φωτιά για να κάψει τα ξερά φύλλα, αλλά φύσηξε πολύς αέρας και άρχισαν να καίγονται τα δέντρα και τα λουλούδια.

Ο γείτονας έτρεξε να τηλεφωνήσει στην πυροσβεστική, αλλά η φωτιά όλο και μεγάλωνε, είχε περικυκλώσει τα δέντρα. Όταν ήρθε, οι πυροσβέστες ρίξανε πολύ νερό, αλλά η φωτιά δεν έσβηνε με τίποτα, τότε βάλανε άλλη μία μάνικα και τότε έσβησε. Όλοι στην γειτονιά είχαν πανικοβληθεί, εγώ ήμουν πολύ στενοχωρημένος που κάηκε το δάσος. Ακόμα και οι κούνιες που είχα φτιάξει με τον ξάδελφο μου καταστράφηκαν.

Αυτή η μέρα ήταν πολύ άσχημη και δεν θέλω να την ξαναπεράσω ποτέ.

Από το μαθητή Λουκά Π.

Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, click ... στην Ιστορία

Η ιστορία είναι γύρω μας. Στα παλιά κτήρια της γειτονιάς μας, στα ονόματα των δρόμων και των πλατειών, στα δημόσια μνημεία.

Η ιστορία είναι μέσα μας. Στη γνώση της προέλευσης και της καταγωγής μας, στις μνήμες των ανθρώπων και στις ιστορίες που αφηγούνται.

Η ιστορία είναι παντού, γιατί είναι χρόνος. Είναι τα υλικά ή άυλα σημάδια που αφήνει το παρελθόν και που, σαν ζωντανοί οργανισμοί, εξελίσσονται με το πέρασμα του καιρού και τις εναλλαγές των γενεών. Είναι επίσης ο τρόπος, με τον οποίο σκεφτόμαστε και εξηγούμε το παρελθόν.

Η ιστορία έχει μεγάλη σημασία για τους ανθρώπους. Τους δίνει το πλαίσιο, στο οποίο μπορούν να τοποθετήσουν τον εαυτό τους και τους άλλους. Τους δίνει μια ταυτότητα στο χώρο και στο χρόνο.

Με το πρόγραμμα «Click…στην ιστορία» θέλουμε να βγάλουμε στην επιφάνεια τις όψεις της ιστορίας που, χωρίς να το συνειδητοποιούμε, είναι κομμάτι του εαυτού μας και των εμπειριών μας. Απευθυνόμαστε στους μαθητές και τις μαθήτριες του Γυμνασίου και του Λυκείου και τους προσκαλούμε να ανακαλύψουν την ιστορία και τις ιστορίες από τις οποίες αποτελείται και να μας τη δείξουν μέσα από τη δική τους οπτική γωνία.

Για περισσότερες πληροφορίες πατήστε εδώ.

Πηγή: Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού

Τετάρτη 31 Οκτωβρίου 2012

Ένας κυκλαδίτικος ανεμόμυλος!

Φέτος το καλοκαίρι, εγώ και οι γονείς μου, πήγαμε στην Κέα. Νοικιάσαμε μια μικρή αλλά πολύ ωραία μεζονέτα.

Κάθε μέρα που πηγαίναμε για μπάνιο έβλεπα κάτι πολύ περίεργο, υπήρχαν κάτι κυλινδρικά σπίτια, καφετέριες, αλλά το πιο παράξενο ήταν τα κυλινδρικά μουσεία. Ρώτησα τους γονείς μου και μου εξήγησαν πως παλιά ήταν ανεμόμυλοι. Μου έκαναν μεγάλη εντύπωση αλλά πιο πολύ ένιωσα θαυμασμό!

Το μεσημέρι έκανα μπάνιο στο σπίτι και μετά ρώτησα τους γονείς μου αν μπορώ να πάω σε μια κοντινή βιβλιοθήκη. Όταν πήγα, ζήτησα από τη βιβλιοθηκάριο να μου δείξει το διάδρομο με τα βιβλία που λένε για τους ανεμόμυλους της Τζιας.

Πήρα το κατάλληλο βιβλίο και διάβασα πως φτωχές και πλούσιες οικογένειες έκαναν ουρά για να πάρουν το αλεύρι τους. Μέχρι όμως να ετοιμαστεί το αλεύρι τους έπαιρνε πολύ ώρα και οι άνθρωποι έκαναν πολλές γνωριμίες, αλλά αυτό που με παραξένεψε πιο πολύ ήταν που έκαναν αρραβώνες, γάμους, πανηγύρια, προξενιά και αλλά πολλά. Έμαθα επίσης πως στην Κατοχή ήταν καταφύγιο από τους Γερμανούς.

Τώρα όμως δεν είναι πολλοί ανεμόμυλοι που δουλεύουν. Άλλοι είναι κατεστραμμένοι, άλλοι έγιναν σπίτια, άλλοι καφετέριες, μουσεία και ότι άλλο μπορείς να φανταστείς.

Ένιωσα λύπη, γιατί μερικοί άνθρωποι που κρύβονταν εκεί τους έβρισκαν οι Γερμανοί. Στεναχώρια, επίσης, ένιωσα όταν έμαθα πως μερικοί ανεμόμυλοι καταστράφηκαν. Όμως μου απάλυνε τον πόνο πως εκεί ζουν άνθρωποι και ζουν καλά.

Από το μαθητή Θάνο Φ.