Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιστορία Δ΄ τάξης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιστορία Δ΄ τάξης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 22 Αυγούστου 2014

"A Day in Pompeii" - Οι τελευταίες ώρες της Πομπηίας

  Tο animation - βίντεο "A Day in Pompeii" δημιουργήθηκε το 2009 για το Μουσείο της Μελβούρνης, από την εταιρεία Zero One, για να μπορέσει ο θεατής να βιώσει τις τελευταίες ώρες της πόλης της Πομπηίας, που καταστράφηκε ολοσχερώς από την έκρηξη του Βεζούβιου στις 14 Αυγούστου του 79 μ.Χ.
 
Πηγή: Το κουτί της Πανδώρας
Το βίντεο παρουσιάστηκε σε έκθεση στο Μουσείο της Μελβούρνης τον Οκτώβριο του 2009. Η εταιρεία Zero One δημιούργησε αυτό το βίντεο με γραφικά προσπαθώντας να κάνει το θεατή να βιώσει τις τελευταίες ώρες της ιστορικής πόλης της Πομπηίας που καταστράφηκε ολοσχερώς από την έκρηξη του Βεζούβιου στις 14 Αυγούστου του 79 μ.Χ....

Διαβάστε όλο το άρθρο: www.mixanitouxronou.gr/entiposiako-vinteo-apo-tis-teleftees-ores-tis-pompiias/
Το βίντεο παρουσιάστηκε σε έκθεση στο Μουσείο της Μελβούρνης τον Οκτώβριο του 2009. Η εταιρεία Zero One δημιούργησε αυτό το βίντεο με γραφικά προσπαθώντας να κάνει το θεατή να βιώσει τις τελευταίες ώρες της ιστορικής πόλης της Πομπηίας που καταστράφηκε ολοσχερώς από την έκρηξη του Βεζούβιου στις 14 Αυγούστου του 79 μ.Χ...

Διαβάστε όλο το άρθρο: www.mixanitouxronou.gr/entiposiako-vinteo-apo-tis-teleftees-ores-tis-pompiias/
Το βίντεο παρουσιάστηκε σε έκθεση στο Μουσείο της Μελβούρνης τον Οκτώβριο του 2009. Η εταιρεία Zero One δημιούργησε αυτό το βίντεο με γραφικά προσπαθώντας να κάνει το θεατή να βιώσει τις τελευταίες ώρες της ιστορικής πόλης της Πομπηίας που καταστράφηκε ολοσχερώς από την έκρηξη του Βεζούβιου στις 14 Αυγούστου του 79 μ.Χ...

Διαβάστε όλο το άρθρο: www.mixanitouxronou.gr/entiposiako-vinteo-apo-tis-teleftees-ores-tis-pompiias/

Πέμπτη 24 Ιουλίου 2014

Μαθαίνω για την αρχαία Ελλάδα, παίζοντας!

  Πώς θα ήταν αν ζούσατε στην Αρχαία Σπάρτη ή στην Αρχαία Αθήνα; Θα ζούσατε ασφαλώς σε μια πόλη - κράτος και θα ήσασταν πολύ περήφανοι γι' αυτό!
  Οι Αρχαίοι Έλληνες είχαν σπουδαίο πολιτισμό. Τους άρεσε να συζητούν, λάτρευαν τους θεούς τους και σέβονταν τους ανθρώπους. Αγαπούσαν το ωραίο, την μουσική, τη λογοτεχνία, το θέατρο, τη φιλοσοφία, την πολιτική και την τέχνη, ενώ σε πολλούς άρεσαν ο αθλητισμός και οι μάχες.
  Ο πανίσχυρος στρατός της Σπάρτης είναι έτοιμος για πόλεμο. Η Αθήνα ξέρει ότι δεν μπορεί να την νικήσει... Όμως οι Αθηναίοι διαθέτουν ναυτικό, ενώ η Σπάρτη όχι.
  Βρισκόμαστε στα 430 π.Χ. Ο Πολύβιος και η οικογένειά του από την Αθήνα και ο Σπάρτακος και η οικογένειά του από την Σπάρτη σκέφτονται το μέλλον. Έχουν βέβαια διαφορετικές απόψεις! Θα παρακολουθήσουμε την ιστορία του μεγάλου Πελοποννησιακού πολέμου ανάμεσα στην Αθήνα και την Σπάρτη, όπως τον έζησαν αυτές οι δύο οικογένειες.
 Η συνέχεια στο παιχνίδι που ακολουθεί!
http://paroutsas.jmc.gr/pel_war/gcontent.htm
 (Πατήστε στην εικόνα για να παίξετε)

Κυριακή 6 Οκτωβρίου 2013

Κι όμως κινούνται!

  Οι παραστάσεις των ερυθρόμορφων και μελανόμορφων αγγείων απεικονίζουν μόνο μια στιγμή στο χρόνο κι όμως σχεδόν πάντα αφηγούνται μια ολόκληρη ιστορία. Δεν θα είχε ενδιαφέρον να μπορούσε να παρακολουθήσει κανείς, με τρόπο κινηματογραφικό, το πριν και το μετά των στιγμών αυτών; 
  Το Ure Museum of Greek Archaeology του Πανεπιστημίου του Reading πραγματοποίησε το μεγαλοφυές πρόγραμμα Panoply προκειμένου να ενεργοποιήσει το ενδιαφέρον των μαθητών της περιοχής για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό αξιοποιώντας τη συλλογή αρχαίων ελληνικών αγγείων που διαθέτει. Αποτέλεσμα του προγράμματος ήταν η παραγωγή μιας σειράς σύντομων ταινιών με κινούμενα σχέδια που ζωντανεύουν μικρές ιστορίες σε σενάριο που εμπνεύστηκαν τα παιδιά.



Οι παραστάσεις των ερυθρόμορφων και μελανόμορφων αγγείων απεικονίζουν μόνο μια στιγμή στο χρόνο κι όμως σχεδόν πάντα αφηγούνται μια ολόκληρη ιστορία. Δεν θα είχε ενδιαφέρον να μπορούσε να παρακολουθήσει κανείς, με τρόπο κινηματογραφικό, το πριν και το μετά των στιγμών αυτών; Το Ure Museum of Greek Archaeology του Πανεπιστημίου του Reading πραγματοποίησε το μεγαλοφυές πρόγραμμα Panoply προκειμένου να ενεργοποιήσει το ενδιαφέρον των μαθητών της περιοχής για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό αξιοποιώντας τη συλλογή αρχαίων ελληνικών αγγείων που διαθέτει. Αποτέλεσμα του προγράμματος ήταν η παραγωγή μιας σειράς σύντομων ταινιών με κινούμενα σχέδια που ζωντανεύουν μικρές ιστορίες σε σενάριο που εμπνεύστηκαν τα παιδιά. Πηγή: www.lifo.gr
Οι παραστάσεις των ερυθρόμορφων και μελανόμορφων αγγείων απεικονίζουν μόνο μια στιγμή στο χρόνο κι όμως σχεδόν πάντα αφηγούνται μια ολόκληρη ιστορία. Δεν θα είχε ενδιαφέρον να μπορούσε να παρακολουθήσει κανείς, με τρόπο κινηματογραφικό, το πριν και το μετά των στιγμών αυτών; Το Ure Museum of Greek Archaeology του Πανεπιστημίου του Reading πραγματοποίησε το μεγαλοφυές πρόγραμμα Panoply προκειμένου να ενεργοποιήσει το ενδιαφέρον των μαθητών της περιοχής για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό αξιοποιώντας τη συλλογή αρχαίων ελληνικών αγγείων που διαθέτει. Αποτέλεσμα του προγράμματος ήταν η παραγωγή μιας σειράς σύντομων ταινιών με κινούμενα σχέδια που ζωντανεύουν μικρές ιστορίες σε σενάριο που εμπνεύστηκαν τα παιδιά. Πηγή: www.lifo.gr

Κυριακή 28 Ιουλίου 2013

Πηλός, τροχός, καμίνι...

  Στα περισσότερα Μουσεία της Ελλάδας τα πήλινα αγγεία αποτελούν τα πιο συνηθισµένα εκθέµατα. Αγγεία εξάλλου είναι τα αντικείµενα που έρχονται στο φως µε τη µεγαλύτερη συχνότητα στις ανασκαφές. Μόνο από την Αττική έχουν σωθεί περίπου 80.000 ακέραια διακοσµηµένα αγγεία. 
  Περιδιαβαίνοντας λοιπόν ανάµεσα στις προθήκες µε την κεραµική στα µουσεία της Ελλάδας και παρατηρώντας τις παραστάσεις, ο επισκέπτης έχει την εντύπωση πως ξεφυλλίζει ένα βιβλίο µε φωτογραφίες µαθαίνοντας έτσι πώς ζούσαν, ντύνονταν, διασκέδαζαν, δούλευαν, λάτρευαν τους θεούς τους οι αρχαίοι Έλληνες.
 (Πάτησε στην εικόνα για να διαβάσεις το βιβλίο)
Πηγή: Παιδίον τόπος

Σάββατο 8 Δεκεμβρίου 2012

Τα μάρμαρα του Παρθενώνα και ο Λόρδος Έλγιν σε κόμικ!

  Διαβάστε το κόμικ "Τα μάρμαρα του Παρθενώνα και ο Λόρδος Έλγιν" για να μάθετε την ιστορία της κλοπής των μαρμάρων του Παρθενώνα από το λόρδο Έλγιν .
(Πατήστε στην εικόνα για να διαβάσετε το βιβλίο)
Πηγή: Αναδημοσίευση από το εκπαιδευτικό ιστολόγιο Anna 's Pappa blog

Κυριακή 3 Ιουλίου 2011

Η αρπαγή των γλυπτών του Επικούριου Απόλλωνος.

  Νοτιοδυτικά της Ανδρίτσαινας, σε ένα επιβλητικό και άγριο ορεινό τοπίο, βρίσκεται ο μεγαλοπρεπής ναός του Επικούριου Απόλλωνα, ένας από τους μεγαλύτερους ναούς της αρχαιότητας.
  Στην τοποθεσία αυτή, που στην αρχαιότητα ονομαζόταν Βάσσες (μικρά πλατώματα σε βράχους), οι κάτοικοι της γειτονικής Φιγάλειας είχαν ιδρύσει από τον 7ο αιώνα π.Χ. ιερό του Απόλλωνος Βασσίτα, τον οποίο και λάτρευαν με το προσωνύμιο του Επικουρίου - συμπαραστάτη στον πόλεμο ή στην αρρώστια.
  Ο ναός ήταν φημισμένος και για την περίφημη ζωφόρο του. Είχε μήκος 31 μ. και οι 23 πλάκες της είχαν σκηνές  από την Αμαζονομαχία και Κενταυρομαχία. Δυστυχώς τα μοναδικά αυτά γλυπτά της ζωφόρου κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας έγιναν αντιληπτά από Ευρωπαίους αρχαιοκάπηλους και εκλάπησαν.
  Σήμερα η ζωφόρος κοσμεί τις προθήκες του Βρετανικού μουσείου.

Τετάρτη 29 Ιουνίου 2011

Η κλοπή των γλυπτών του ναού της Αφαίας Αθηνάς στην Αίγινα.

  Μια ακόμα κλοπή αρχαίων ελληνικών γλυπτών, που είναι άγνωστη στο ευρύ κοινό! Όλοι μας γνωρίζουμε για τα Ελγίνεια μάρμαρα, αλλά λίγοι ξέρουμε για την κλοπή των γλυπτών του ναού της Αφαίας Αθηνάς στην Αίγινα.

Αναδημοσίευση από το εκπαιδευτικό blog: 

Σάββατο 12 Φεβρουαρίου 2011

Τα μυστικά του Παρθενώνα.








 Αναδημοσίευση από το εκπαιδευτικό blog:  
Ας ταξιδέψουμε μαζί στο χρόνο...

Παρασκευή 10 Δεκεμβρίου 2010

Σε Lego ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων!

  Όσοι ενδιαφέρονται να κατανοήσουν πως λειτουργούσε ο αρχαιότερος γνωστός υπολογιστής υπάρχει ένας... διασκεδαστικός τρόπος για να το κάνουν. Ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων διατίθεται πλέον σε... lego. 
  Πριν από περισσότερα από 2.000 χρόνια οι Έλληνες κατασκεύασαν ένα αρχαίο τέχνημα, που πιστεύεται ότι ήταν ένας μηχανικός υπολογιστής και όργανο αστρονομικών παρατηρήσεων.
   Ο μηχανισμός, που είναι η αρχαιότερη σωζόμενη διάταξη με γρανάζια έχει προκαλέσει πολλούς προβληματισμούς για τον τρόπο λειτουργίας του.
   Οι εταιρείες Small Mammal και Dan Ackerman αποφάσισαν να κάνουν πιο εύκολη και ευχάριστη την εξερεύνησή του. Δημιούργησαν ένα αντίγραφο του μηχανισμού από 1.500 κομμάτια και 110 γρανάζια lego και έφτιαξαν ένα βίντεο στο οποίο εξηγούν το πως λειτουργεί. 

Πηγή: Ελευθεροτυπία

Τετάρτη 27 Οκτωβρίου 2010

«Ανάσταση» της Νίκης ύστερα από 2.500 χρόνια !

  Είναι έτοιµη να πετάξει ξανά, 25 αιώνες µετά τη γέννησή της. Κοιτάζει τους επισκέπτες από ψηλά, καθώς το µπόι της φτάνει τα 4,68 µ. Και επιστρέφει σε µια σηµαντική στιγµή: στην επέτειο από τα 2.500 χρόνια της µάχης, της οποίας έφερε το νικητήριο µήνυµα, εκείνης του Μαραθώνα. 
  Είναι η µαρµάρινη Νίκη του Καλλιµάχου, που από χθες δεσπόζει στην αίθουσα των αρχαϊκών γλυπτών του Νέου Μουσείου Ακρόπολης. Ακρωτηριασµένη – θύµα των Περσών πο κατέλαβαν την Ακρόπολη το 480 π.Χ. – η Νίκη στέκεται για πρώτη φορά µε όλα της τα κοµµάτια πάνω σε έναν σκελετό από ανοξείδωτο χάλυβα. 
  Και αποκαλύπτει τον κοµβικό ρόλο του Καλλιµάχου, του ανθρώπου που µε την ψήφο του καθόρισε την απόφαση για τη µάχη των Αθηναίων εναντίον των Περσών στον Μαραθώνα και ουσιαστικά σηµάδεψε τον ρου της Ιστορίας.
   Ο Καλλίµαχος, ένας από τους εννέα άρχοντες της Αθήνας, αρµόδιος για το στράτευµα, κλήθηκε παραµονή της µάχης µαζί µε τους δέκα στρατηγούς της πόλης να αποφασίσει για το αν και πού πρέπει οι Αθηναίοι να αντιµετωπίσουν τους Πέρσες.
   Οι πέντε στρατηγοί σκέφτηκαν πώς µια πόλη θα τα βάλει µε µια αυτοκρατορία και προτιµούσαν να µην αντιδράσουν άµεσα, αλλά να περιµένουν να γεµίσει το φεγγάρι ώστε να έρθουν σε βοήθεια οι Σπαρτιάτες.
   Οι άλλοι τέσσερις τάχθηκαν µε τον ενθουσιώδη Μιλτιάδη. Η ισοψηφία δεν µπορούσε να οδηγήσει σε λύση.
   Ο Μιλτιάδης απευθύνεται στον Καλλίµαχο και του λέει: «Ολα κρέµονται από πάνω σου». Και ο Καλλίµαχος έριξε την ενδέκατη ψήφο υπέρ της αναµέτρησης στον Μαραθώνα.
  «Ο άνθρωπος που είχε αµφισβητήσει τη σηµασία της µάχης ή πάντως τη σηµασία του χρόνου της µάχης πέθανε χωρίς καµιά αµφιβολία ότι ήταν σηµαντικό να δώσει τη ζωή του γι’ αυτήν. Και εκεί βασίζεται η δύναµη της δηµοκρατίας: ότι µια επιλογή δηµοκρατική είναι πάντα πολύ πιο ισχυρή από µια επιλογή που γεννιέται από ένα αυταρχικό καθεστώς διότι άπαξ και παρθεί εκπροσωπεί όλους. Σήµερα λοιπόν δεν αποκαλύπτουµε ένα µνηµείο ενός ακόµη ηρωικού στρατηγού αλλά µιας δηµοκρατικής διαδικασίας, µιας δηµοκρατικής ψήφου που άλλαξε τον ρου της Ιστορίας», είπε κατά τα χθεσινά αποκαλυπτήρια της Νίκης ο υπουργός Πολιτισµού και Τουρισµού, Παύλος Γερουλάνος.  

  Η συνέχεια της ιστορίας γράφεται στο πεδίο της µάχης. Εκεί όπου ο Καλλίµαχος, ηγούµενος της δεξιάς πτέρυγας του στρατεύµατος, πέφτει ηρωικά και αναδεικνύεται σε πρότυπο ανδρείας µαζί µε τους τυραννοκτόνους Αρµόδιο και Αριστογείτονα. Πρωταγωνιστεί µαζί µε τον Μιλτιάδη στην τοιχογραφία µε την απεικόνιση της Μάχης του Μαραθώνα στην Ποικίλη Στοά, στην αρχαία Αγορά. Και η Αθήνα για να τον τιµήσει στήνει πάνω στον Ιερό Βράχο τον κίονα µε τη Νίκη. Ανάθηµα που δεν πρόλαβε να µείνει για καιρό δίπλα στον Παρθενώνα, καθώς οι Πέρσες επέστρεψαν το 480 π.Χ. και κατέστρεψαν ό,τι υπήρχε στην Ακρόπολη, αναγκάζοντας τους Αθηναίους µετά τη νικηφόρα ναυµαχία της Σαλαµίνας να θάψουν τα κοµµατιασµένα και καµένα γλυπτά σε λάκκους. 
Πηγή: Μαίρη Αδαμοπούλου, Τα Νέα

Τετάρτη 29 Σεπτεμβρίου 2010

Η γραφή των αρχαίων Ελλήνων.

Αναδημοσίευση από το blog: Μαγική κιμωλία

Κυριακή 12 Σεπτεμβρίου 2010

Ο Μαραθώνας έγινε σύμβολο ανεξαρτησίας.

   Τέτοιες ώρες, πριν από 2.500 χρόνια, άρχισε ν' ανατέλλει η δόξα του Μαραθώνα. Το πρωί της 12ης Σεπτεμβρίου (ιουλιανό ημερολόγιο) του 490 π.Χ. «Ελλήνων προμαχούντες Αθηναίοι Μαραθώνι εστόρησαν χρυσοφόρων Μήδων δύναμιν».
  Το περίφημο επίγραμμα, ακόμη και στις μέρες μας, δεν χρειάζεται κατά λέξη μετάφραση. Είναι κοινής λήψης και το νόημά του διατηρεί την αρχική εκπληκτική δύναμη, που περιέκλεισε σε οχτώ λέξεις ο Σιμωνίδης.
   Προσμετρώντας το βάρος τους προβάλλει η ανεκτίμητη αξία της μάχης του Μαραθώνα. Οι Αθηναίοι μάχονται για λογαριασμό των Ελλήνων. Είναι φορείς και εκφραστές ενός πρώιμου πανελληνισμού. Κατανικούν όχι απλώς τους Μήδους -Πέρσες κι άλλες εθνότητες στην ασιατική δεσποτεία του Δαρείου- αλλά τους «χρυσοφόρους Μήδους». Αυτή η ιδιότητα επιλέγεται να προβληθεί. Ούτε το μέγα πλήθος, ούτε η στρατιωτική ισχύς, ούτε ηθικού τύπου προσδιορισμοί για τους εισβολείς. Κατατροπώνουν αυτούς, οι οποίοι με το χρυσάφι έχουν γίνει η υπερδύναμη της εποχής...
Ολοκληρωμένη αντίληψη  Αν στο σιμωνίδειο επίγραμμα προστεθούν τα βασικά επιχειρήματα του Μιλτιάδη για να πειστεί ο πολέμαρχος Καλλίμαχος να συμφωνήσει μαζί του -οι δέκα Αθηναίοι στρατηγοί ήταν διχασμένοι για τη μάχη-, προβάλλει μια πρώτη ολοκληρωμένη αντίληψη για τη σημασία της σύγκρουσης την εποχή των γεγονότων, βασισμένη στις αρχαίες πηγές.
   Ο Μιλτιάδης, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, επιχειρηματολόγησε υπέρ της άμεσης διεξαγωγής του αγώνα στον Μαραθώνα επικαλούμενος την ελευθερία και τη δημοκρατία: «Από εσένα εξαρτάται, ω Καλλίμαχε, είτε να οδηγήσεις την Αθήνα στην σκλαβιά είτε να εξασφαλίσεις την ελευθερία της και να αφήσεις στις επερχόμενες γενιές μια ανάμνηση κατά πολύ πιο έντονη από την ανάμνηση εκείνων που έκαναν την Αθήνα δημοκρατία.
  Γιατί ποτέ από τότε που οι Αθηναίοι έγιναν λαός δεν αντιμετώπισαν έναν τόσο μεγάλο κίνδυνο όσο σήμερα...».
  Τελειώνοντας πρόσθεσε και μια άλλη διάσταση, λέγοντας χαρακτηριστικά στον Καλλίμαχο: «Αν εσύ προστεθείς στη δική μου γνώμη, η πατρίδα μας θα είναι ελεύθερη και η πρώτη ανάμεσα στις ελληνικές πόλεις» («...έστι τι πατρίς τε ελεύθερη και πόλις πρώτη τη Ελλάδει»). Ο αρχαιολόγος Γ. Σταϊνχάουερ, από τους πιο έγκυρους σύγχρονους ειδικούς για τον Μαραθώνα, θέτει ως εξής το ζήτημα από την άποψη αυτή: «Η νέα δημοκρατία με τη νικηφόρα αντιμετώπιση, στο πεδίο της μάχης της μεγάλης Περσικής Αυτοκρατορίας, απέδειξε τη δυνατότητά της για επιβίωση και απέκτησε την απεριόριστη αυτοπεποίθηση πάνω στην οποία θα στηρίξει τη μετέπειτα ηγεμονική της πορεία της στην πολιτική, όπως και στον πολιτισμό...».
   Στο απλοϊκό ερώτημα γιατί πολέμησαν οι αρχαίοι Αθηναίοι στον Μαραθώνα η απάντηση είναι: για την ελευθερία, τη δημοκρατία (απειλούνταν από τους Πέρσες και τους ολιγαρχικούς) και την πανελλήνια ηγεμονία.
  Ο Μαραθώνας ήταν για τους αρχαίους Αθηναίους σημείο αναφοράς της δημοκρατίας τους και του ηγεμονισμού τους στον ελλαδικό χώρο. Συμβόλιζε το αθηναϊκό ιδεώδες του «χρυσού αιώνα» και την Αθήνα ως πρόμαχο της Ελλάδας. Αργότερα θα γίνει σύμβολο μιας πανελλήνιας συσπείρωσης και ενότητας εναντίον των «βαρβάρων»...
Η περιγραφή της μάχης από τον Ηρόδοτο
Οι Πέρσες νόμισαν ότι οι Αθηναίοι τρελάθηκαν

  Για τη διεξαγωγή της καθαυτό μάχης έχουν γραφεί χιλιάδες σελίδες. Ανεξαρτήτως των διαφορετικών αναπαραστάσεων, που προκύπτουν από την ιστορική έρευνα ή τις υποθέσεις και τη φαντασία των μελετητών, όλες στηρίζονται στη βασική περιγραφή του Ηρόδοτου. Γι' αυτό έχει και μεγάλη αξία η γνωριμία, έστω και αποσπασματική, με την περιγραφή της μάχης από τον πατέρα της Ιστορίας. Γράφει, λοιπόν, ο Ηρόδοτος στο 6ο βιβλίο της Ιστορίας του (την Κλειώ, όπως ονομάστηκε στους Αλεξανδρινούς χρόνους):
   «...Οταν ήρθε η μέρα της αρχηγίας του (του Μιλτιάδη), τότε πια οι Αθηναίοι παρατάχθηκαν ως εξής για τη μάχη. Στο μεν δεξιό άκρο της παράταξης διοικητής μπήκε ο Καλλίμαχος, γιατί έτσι όριζε ο νόμος, ο πολέμαρχος να έχει το άκρο δεξιό της παρατάξεως. Και ενώ αυτός είχε το άκρο της δεξιάς πτέρυγας, τον ακολουθούσαν με τη σειρά τους οι φυλές η μια μετά την άλλη. Τελευταίοι τάσσονταν οι Πλαταιείς, που είχαν τον αριστερό χώρο της παρατάξεως...
   Επειδή το μήκος της ελληνικής παρατάξεως έπρεπε να εξισωθεί προς το μήκος της παράταξης των Περσών, το μεν μέσον αυτού είχε βάθος ολίγων αντρών, και στο μέρος τούτο ήταν πολύ ασθενές, καθένα όμως από τα δύο άκρα της παρατάξεως, είχε ενισχυθεί με αρκετό πλήθος και σε μεγάλο βάθος...
  Οι Αθηναίοι, αμέσως μόλις δόθηκε το σήμα της επίθεσης, όρμησαν τρέχοντας εναντίον των βαρβάρων. Το διάστημα που τους χώριζε δεν ήταν λιγότερο από οκτώ στάδια.
Αιφνιδιάστηκαν
   Οι Πέρσες όταν τους είδαν να έρχονται εναντίον τους τρέχοντας, ετοιμάστηκαν να τους δεχτούν κι είχαν την εντύπωση ότι έπιασε τρέλα τους Αθηναίους και μάλιστα βαριάς μορφής, βλέποντας να είναι τόσοι λίγοι κι όμως να έρχονται με ορμή εναντίον τους χωρίς να έχουν ούτε ιππικό ούτε τοξότες.

  Αυτά τα συμπεράσματα έβγαζαν οι βάρβαροι για τους Αθηναίους. Οι Αθηναίοι όμως, αφού κατά πυκνές μάζες ήρθαν σε επαφή με τους βαρβάρους μάχονταν γενναία. Πρώτοι πράγματι αυτοί από όλους τους Ελληνες, όπως ξέρουμε, έτρεξαν με ορμή εναντίον των βαρβάρων και πρώτοι αντίκρισαν ατάραχοι την περσική ενδυμασία και κείνους που τη φορούσαν. Μέχρι τότε, και μόνο το όνομα των Μήδων προκαλούσε τρόμο στους Ελληνες.
   Η μάχη αυτή στον Μαραθώνα κράτησε αρκετά. Και στο κέντρο μεν του στρατεύματος, όπου είχαν ταχθεί οι Πέρσες και οι Σάκες, νικούσαν οι βάρβαροι, και σχηματίζοντας ρήγμα καταδίωξαν τους Ελληνες προς το εσωτερικό, ενώ στα δύο άκρα της παράταξης νικούσαν οι Αθηναίοι και οι Πλαταιείς. Και τους μεν βαρβάρους που νικήθηκαν και το έβαλαν στα πόδια τους άφησαν να τρέχουν, ενώ αυτοί συνένωσαν τα δύο άκρα της παράταξής τους και νίκησαν οι Αθηναίοι.
   Τους Πέρσες που έφευγαν τους ακολούθησαν βήμα προς βήμα σκοτώνοντάς τους, έως ότου έφτασαν στην παραλία και γύρευαν φωτιά για να κάψουν τα πλοία, προσπαθώντας να τα καταλάβουν...».
Ιστορικοί γρίφοι για τις κρίσιμες ώρες
Αναμονή οχτώ ημερών  Σταυρόλεξο για δυνατούς ιστορικούς λύτες αποτελεί η οχταήμερη αναμονή των δυο στρατών στο πεδίο της μάχης. Οι Αθηναίοι δεν είχαν λόγους να βιάζονται (ελπίζανε και στη βοήθεια της Σπάρτης). Η συνηθισμένη και ανεπαρκής εξήγηση για την απραξία των Περσών είναι ότι περίμεναν να δράσουν οι εχθροί του δημοκρατικού καθεστώτος στο εσωτερικό της Αθήνας.
Ανθρωπίνως αδύνατο   Κατά τον Ηρόδοτο οι Αθηναίοι-Πλαταιείς απείχαν από τους Μήδους 8 στάδια (περίπου 1.500 μέτρα). Επιτέθηκαν διανύοντας την απόσταση τρέχοντας. Θεωρείται απίθανο, υπό το μεγάλο βάρος της πολεμικής εξάρτυσης, να συνέβη αυτό και μάλιστα στο τέλος να παραμείνουν ακμαίοι, ώστε να νικήσουν. Οι σύγχρονοι ιστορικοί θεωρούν ότι κάπως διαφορετικά πρέπει να εξελίχτηκαν τα γεγονότα.
Οι απώλειες   Απορίες προκαλεί η αναλογία των νεκρών. Ειδικά οι ελάχιστες απώλειες από τα φοβερά περσικά βέλη, όταν Αθηναίοι και Πλαταιείς βρέθηκαν εντός βολής (100-150 μ.) Η εξήγηση είναι ο αιφνιδιασμός και η μη έγκαιρη προετοιμασία των τοξοτών. Κρίνεται, επίσης, ότι η πλειονότητα των «βαρβάρων» σφαγιάστηκε κατά την καταδίωξή τους κι όχι στην κυρίως μάχη.
Η μεγαλύτερη απορία    Ο δυσκολότερος γρίφος για τον Μαραθώνα δεν είναι το πλήθος των Μήδων, αλλά η εξαφάνιση του ιππικού τους (υπολογίζεται μέχρι και σε 1.000 ιππείς) από το πεδίο της μάχης. Προς γενική απορία ουδεμία μνεία γίνεται από τον Ηρόδοτο της πιο ισχυρής πολεμικής μηχανής των Περσών. Η απορία γίνεται ακόμη μεγαλύτερη, καθώς ένας από τους λόγους που επικαλείται ο ίδιος για την απόβαση των Περσών στον Μαραθώνα είναι πως ο χώρος προσφερόταν για τη δράση του ιππικού. Μόνο μία φορά κάνει λόγο όχι για την παρουσία, αλλά την απουσία του, όταν παρουσιάζει τον Μιλτιάδη να προβληματίζεται πώς θα αντιμετωπίσει τον εχθρό χωρίς ιππικό.
Η «εξαφάνιση» του ιππικού    Για την «εξαφάνιση» του ιππικού στη μάχη μόνο υποθέσεις, σε συνδυασμό με άλλες μη ηροδότειες πληροφορίες, διατυπώνονται. Ετσι αναφέρεται ότι δεν αποβιβάστηκε, αλλά παρέμεινε στα πλοία. Ισως για να σπεύσει μετά τη μάχη προς την Αθήνα. Ισως γιατί δεν επέτρεπε τελικά ο χώρος τη δράση του, καθώς στα άκρα του περσικού στρατού, τα οποία υπερασπιζόταν, ήταν ακατάλληλα. Οτι αποβιβάστηκε, αλλά επιβιβάστηκε ξανά στα πλοία προ της μάχης για να σπεύσει στην Αθήνα κι αυτός ήταν ένας από τους λόγους που έδωσε το σύνθημα της επίθεσης ο Μιλτιάδης. Αφού πρώτα έμαθε από Ιωνες στρατιώτες του περσικού στρατού ότι «είεν χωρίς ιππείς οι Πέρσες».
Διάφορες εκδοχές
Η ταυτότητα της επικής σύγκρουσης

   Για την ίδια τη μάχη του Μαραθώνα, όπως έχουμε δει στο «Εθνος της Κυριακής» την προηγούμενη βδομάδα, ξέρουμε πολύ λίγα, τεκμηριωμένα σε αρχαίες πηγές. Ο πατέρας της Ιστορίας Ηρόδοτος είναι γενικόλογος, αφήνοντας πολλά αναπάντητα ερωτηματικά και βάζοντας γρίφους σε ιστορικούς και αρχαιολόγους. Ετσι, αναπόφευκτα έχουν διατυπωθεί πολλές θεωρίες και εκδοχές για την ακριβή χρονολόγηση, την τοπογραφία, τις διαστάσεις και την εξέλιξή της μάχης.
Τόπος: Η πεδιάδα του Μαραθώνα (η τοπογραφία δεν συμπίπτει με τη σημερινή και η ταύτιση αρχαίων και σημερινών θέσεων είναι προβληματική)
Χρόνος: 490 π.Χ.
Ημερομηνία: Ξημερώματα 12ης Σεπτεμβρίου (με το ιουλιανό ημερολόγιο). Αυτή είναι σήμερα η κυρίαρχη εκδοχή, αν και μια άλλη, με διαφορετικούς υπολογισμούς του αρχαίου ημερολογίου, την τοποθετεί περίπου έναν μήνα νωρίτερα.
Αντίπαλοι: 9-10.000 Αθηναίοι (1.000 οπλίτες από κάθε αθηναϊκή φυλή, μείον η φρουρά, που έμεινε στην πόλη) και 1.000 Πλαταιείς. Οι εκτιμήσεις για τη δύναμη των Μήδων ποικίλλουν. Αρχαίες πηγές κάνουν λόγο ακόμη και για 600.000 Μήδους! Σήμερα θεωρείται ότι στη μάχη πήραν μέρος 25-30000. Ο Ηρόδοτος γράφει για «στρατόν που πολύν και ευ παρασκευασμένον». Το μοναδικό αριθμητικό στοιχείο που αναφέρει είναι ότι οι εισβολείς μεταφέρθηκαν από την Κιλικία με 600 πλοία.
Αρχηγοί: Ο Μιλτιάδης (επικεφαλής των δέκα Αθηναίων στρατηγών), ο Μήδος ευγενής Δάτις (ο Πέρσης Αρταφέρνης βρισκόταν στα πλοία ερχόμενος από την Ερέτρια)
Το μέτωπο: Η διάταξη των αντιπάλων υπολογίζεται από τους νεότερους γύρω στα 1.600 μέτρα. Οι εκτιμήσεις για την απόσταση που τις χώριζε ποικίλλουν (1.500 μέτρα ή λιγότερα). Η δύναμη των Μήδων συγκεντρωμένη στο κέντρο. Οι Αθηναίοι εφάρμοσαν την πρακτική πύκνωσης των άκρων και αραίωσης του κέντρου (λαβίδα).
Φάσεις: α) επίθεση Αθηναίων και Πλαταιών, β) κλείσιμο της αθηναϊκής «λαβίδας», γ) φυγή και καταδίωξη Μήδων στο έλος της περιοχής και στην ακτή.
Διάρκεια: Περίπου 3-4 ώρες.
Νεκροί: Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο σκοτώθηκαν 192 Αθηναίοι και 6.400 Μήδοι.
Πηγή: Τ. Κατσιμάρδος, Έθνος  

Παρασκευή 10 Σεπτεμβρίου 2010

«Τα οστά είναι του Φιλίππου Β'»

  Άλλη μια επιστημονική μελέτη έρχεται να επιβεβαιώσει την άποψη του Μανόλη Ανδρόνικου, ότι ο νεκρός των βασιλικών τάφων της Βεργίνας είναι ο Φίλιππος Β', πατέρας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, και όχι ο Φίλιππος ο Αριδαίος, γιος του Μακεδόνα βασιλιά και ετεροθαλής αδερφός του Μεγάλου Αλεξάνδρου. 
Η προτομή του Φιλίππου Β'
  Αυτή τη φορά δεν είναι αρχαιολόγοι που ερμηνεύουν τας γραφάς, αλλά γιατροί, με επικεφαλής τον καθηγητή Ανατομίας Τζόναθαν Μάσγκρεϊβ από το Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ.   Σε επιστημονική μελέτη που δημοσιεύεται στο νέο τεύχος του Διεθνούς Περιοδικού Ιατρικών Επιστημών, ο κ. Μάσγκρεϊβ σε συνεργασία με άλλους συναδέλφους του και έναν ιατροδικαστή καταλήγουν στο παραπάνω συμπέρασμα μελετώντας το σκελετικό υλικό του τάφου. Θυμίζουμε πως ο κ. Μάσγκρεϊβ είχε πάρει μέρος στην ομάδα που ανέπλασε το πρόσωπο του Φιλίππου Β', στην οποία συμμετείχαν επίσης ο αρχαιολόγος Τζον Πραγκ από το Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ και ο ειδικευμένος ζωγράφος Ρίτσαρντ Νίβι του Μουσείου του Μάντσεστερ.
   Στη νέα επιστημονική του δημοσίευση, υποστηρίζει ότι ο νεκρός στη μεγάλη τούμπα της Βεργίνας είναι ο Φίλιππος για τρεις λόγους: στη δεξιά του παρειά υπάρχουν ίχνη από τραύμα, το ένα του πόδι είναι πιο κοντό από το άλλο και τάφηκε με μία γυναίκα και όχι με δύο.
  'Ως τώρα, όσοι αναγνώριζαν στον νεκρό της Βεργίνας τον Φίλιππο τον Αριδαίο, βασίζονταν στην παρατήρηση ότι το κρανίο του δεν φέρει ίχνη από βέλη που του έβγαλαν το μάτι, όπως είχε συμβεί στον πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
  Οι γιατροί, όμως, εντόπισαν μια τομή στο ζυγωματικό, στο σημείο όπου ενώνονται οι δυο γνάθοι, και εικάζουν πως προέρχεται πιθανόν από μια πληγή που είχε ιαθεί.
  Είναι γνωστό ότι ο Φίλιππος Β' ήταν χωλός, κάτι που φαίνεται στα οστά της κνήμης, αλλά και στη διαφορά των μεταλλικών περικνημίδων που συνόδευαν τον νεκρό· η μία είναι σαφώς μικρότερη.
  Όσο για τον Αριδαίο, οι πηγές αναφέρουν πως ετάφη με την πεθερά του, Ευρυδίκη, και τη σύζυγό του, Κύνα, που πέθανε πριν από αυτόν.
   Η εκδοχή Ανδρόνικου θέλει τον Φίλιππο θαμμένο με μία από τις νεαρές συζύγους του, την Κλεοπάτρα.
  Η Ιστορία λέει ότι ο Αριδαίος εκτελέστηκε με εντολή της Ολυμπιάδας, μητέρας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, το 317 π.Χ., και ετάφη μυστικά. Υστερα από λίγους μήνες, όταν πήρε την εξουσία, ο εχθρός της Ολυμπιάδας, Κάσσανδρος, προέβη σε εκταφή του νεκρού και σε νέα ταφή.
  Ο ιατροδικαστής της ομάδας του Μάσγκρεϊβ λέει πως τα οστά του Αριδαίου θα πρέπει να είχαν καεί στην πρώτη ταφή.
  Οι ταφικές συνήθειες των Ελλήνων δεν επέτρεπαν επανάληψη της καύσης του.
  Ωστόσο, ο νεκρός τού τάφου της Βεργίνας πέρασε από ταφική πυρά που άναψε πάνω στον τάφο του, όπως αποδεικνύουν τα κατάλοιπά της που βρέθηκαν επί των κτερισμάτων, ανάμεσα στα οποία το περίφημο χρυσό στεφάνι.
  Τα οστά δεν αποσυντέθηκαν, κάτι που δεν θα συνέβαινε αν είχαν καεί δύο φορές. 
 Πηγή:

Επιστήμονες ανέλυσαν το περιεχόμενο αρχαίων χαπιών!

  Αμερικανοί αρχαιοβοτανολόγοι μπόρεσαν για πρώτη φορά να μελετήσουν και να αναλύσουν το περιεχόμενο χαπιών που έφτιαχναν οι γιατροί στην αρχαία Ελλάδα και τα οποία είχαν ανακαλυφθεί προ 20ετίας, σε ναυάγιο ελληνικού πλοίου στα ανοιχτά της Τοσκάνης. 
  Το πλοίο από ξύλο καρυδιάς, που ναυάγησε το 130 π.Χ., μετέφερε γυαλικά από τη Συρία και φάρμακα, τα περισσότερα από τα οποία δεν είχαν μουσκέψει καθόλου από το νερό. Οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν το ναυάγιο το 1989, αλλά μόλις τώρα κατέστη δυνατό να ανακοινωθεί η μελέτη των φαρμακευτικών σκευασμάτων που περιείχε.
   Σύμφωνα με τις αναλύσεις DNA κάθε χάπι ήταν ένα μείγμα από τουλάχιστον δέκα διαφορετικά εκχυλίσματα φυτών, όπως ο ιβίσκος και το σέλινο. "Για πρώτη φορά έχουμε, πια, φυσικά στοιχεία όσων περιέχονται στα γραπτά των αρχαίων Ελλήνων γιατρών Διοσκουρίδη και Γαληνού", δήλωσε ο Αλέν Τουγουέιντ του Εθνικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Ινστιτούτου Σμιθσόνιαν στην Ουάσιγκτον, σύμφωνα με το New Scientist.  
   Η ανάλυση του DNA έγινε από τον Ρόμπερτ Φλάισερ του Εθνικού Ζωολογικού πάρκου του Σμιθσόνιαν, ο οποίος συνέκρινε τις γενετικές αλληλουχίες που βρήκε σε δύο χάπια, με τη γενετική βάση φυτών GenBank που έχουν τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας των ΗΠΑ. Με τον τρόπο αυτό, μπόρεσε να εντοπίσει μέσα στα χάπια ίχνη από καρότο, ραπανάκι, σέλινο, άγριο κρεμμύδι, βαλανίδια, λάχανο, ήμερο τριφύλλι (αλφάλφα), αχίλλεια κ.α. Ακόμα εντόπισε ιβίσκο, που πιθανώς είχε εισαχθεί από την Ανατολική Ασία, την Ινδία ή την Αιθιοπία.  
   Σύμφωνα με τον Φλάισερ, τα περισσότερα από τα παραπάνω φυτά χρησιμοποιούνταν από τους αρχαίους για να θεραπεύουν τους αρρώστους. Η αχίλλεια π.χ. σταματούσε την αιμορραγία κάποιου τραύματος. Ο Πεδάνιος Διοσκουρίδης, ιατρός και βοτανολόγος (πρόδρομος των φαρμακοποιών), κατά τον 1ο αιώνα μ.Χ., περιέγραφε στα κείμενά του το καρότο ως πανάκεια για πολλά προβλήματα υγείας, θεωρώντας, για παράδειγμα, ότι αν κανείς το έχει φάει προκαταβολικά, δεν τον βλάπτουν τα ερπετά, ενώ παράλληλα βοηθά στη σύλληψη παιδιού.  
   Η ανάλυση των αρχαίων παρασκευασμάτων-χαπιών, εκτός από τις νέες πληροφορίες, έχει δημιουργήσει και νέα μυστήρια για τους αρχαιοβοτανολόγους. Η μελέτη του DNA δείχνει ότι τα χάπια πιθανότατα περιείχαν και ηλίανθους, ένα φυτό που οι επιστήμονες ως τώρα πίστευαν ότι δεν υπήρχε στον "παλαιό κόσμο", πριν οι Ευρωπαίοι το ανακαλύψουν στην Αμερική. Αν το εύρημα επιβεβαιωθεί, οι βοτανολόγοι θα πρέπει να αναθεωρήσουν την παραδοσιακή ιστορία του φυτού και την παγκόσμια διασπορά του, όπως δήλωσε ο Τουγουέιντ, αν και παραμένει ακόμα η πιθανότητα η παρουσία ηλίανθου στα αρχαία χάπια να προέρχεται από πρόσφατη γενετική "μόλυνση".  
   Τα βότανα και τα φάρμακα που περιγράφουν στα κείμενά τους ο Γαληνός και ο Διοσκουρίδης, έχουν συχνά θεωρηθεί ως "κομπογιαννίτικα" και αναποτελεσματικά. Τώρα, οι αρχαιοβοτανολόγοι σκοπεύουν να λύσουν την επιστημονική διαμάχη γύρω από την θεραπευτική αξία των αρχαίων παρασκευασμάτων, μελετώντας κατά πόσο τα φυτικά εκχυλίσματα που βρέθηκαν στα χάπια, μπορούν να θεραπεύσουν ασθένειες.  
   Ο Τουγουέιντ θέλει να βρει τις ακριβείς μετρήσεις που έκαναν οι αρχαίοι έλληνες γιατροί για να παρασκευάσουν τα χάπια τους. "Ποιος ξέρει, αυτά τα αρχαία φάρμακα μπορεί να ανοίξουν νέους δρόμους στη φαρμακολογική έρευνα", σημείωσε.  
  Οι αναλύσεις της αμερικανικής ερευνητικής ομάδας παρουσιάστηκαν στο 4ο Διεθνές Συμπόσιο Βιομοριακής Αρχαιολογίας, που έγινε αυτή την εβδομάδα στην Κοπεγχάγη της Δανία.
Πηγή: Ελευθεροτυπία 

Πέμπτη 9 Σεπτεμβρίου 2010

1.000 στρέμματα έγιναν τα «στενά» του Λεωνίδα

  Αν έβλεπε σήμερα τις Θερμοπύλες ο Λεωνίδας, σίγουρα δεν θα στρίμωχνε εκεί τους πολυπληθείς Πέρσες. 
   Τα περίφημα «στενά», που αποτέλεσαν στρατηγική του επιλογή, έχουν μετατραπεί σε μια «πλατεία οδό» εξαιτίας των προσχώσεων του Σπερχειού και των παραποτάμων του (Γοργοπόταμου και Ασωπού). Στην αρχαιότητα, όμως, από το στενό πέρασμα δεν μπορούσαν να διασταυρωθούν δύο άμαξες. Ιδίως στην Ανόπαια ατραπό, στο μονοπάτι που συνδέει το Καλλίδρομο με την Οίτη, την οροσειρά πάνω από τις Θερμοπύλες.
   Αν δεν είχαν βρεθεί χιλιάδες αιχμές βελών και διάφορα επώνυμα μνημεία της αρχαιότητας που οριοθετούν με ακρίβεια τον χώρο, ίσως να μην ήταν τόσο πεπεισμένοι οι αρχαιολόγοι για την ακριβή θέση της ελληνοπερσικής σύρραξης.
  Για το υπουργείο Πολιτισμού έχει σημασία τώρα να αναοριοθετηθεί ο αρχαιολογικός χώρος, έτσι ώστε να περιληφθούν σε μια μεγάλη έκταση -1.000 στρεμμάτων- όλα τα επιμέρους μνημεία, που έχουν βρεθεί, με επίκεντρο, βέβαια, τον τόπο της μάχης. Ετσι, πέριξ του γνωστού μνημείου τού Λεωνίδα εντάσσονται σε ενιαίο αρχαιολογικό χώρο:
- Ο λόφος Καστράκι, «θέση Χαλκώματα».
- Ο λόφος Κολωνού με τον οχυρωματικό τείχος των Φωκιέων, που ταυτίζεται με την Ανοπαία οδό, όπου έγινε η τελευταία φάση της μάχης των Θερμοπυλών.
- Το Παλαιοχώρι, όπου διατηρούνται ερείπια του Ιερού της Δήμητρας Πυλαίας.
- Ο λόφος Μελαμπύγου, στον οποίο έχει εντοπιστεί διάσπαρτη κεραμική από οικισμό που καταστράφηκε σε σεισμό τον 4ο αι. π.Χ.
- Ο λόφος Παλαιοκάστρου Ανάβρας με ένα νεκροταφείο Γεωμετρικών χρόνων.
  «Το τοπίο έχει μείνει αλώβητο, με αποτέλεσμα να είναι αναγνωρίσιμα τα στενά που περιγράφει ο Ηρόδοτος», είπε η αρχαιολόγος Ελένη Ζάχου, παρουσιάζοντας στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο, μαζί με τον τοπογράφο Κώστα Διαμαντή, την πρόταση της τοπικής Εφορείας για την αναοριθέτηση του αρχαιολογικού χώρου (έκτασης 1.000 στρεμμ.), έτσι ώστε να ακολουθήσει μια μελέτη ανάδειξής του (στα 526 στρεμμ.) σε ιστορικό πάρκο. Με αυτό τον τρόπο θα συνεχίσει να μένει αλώβητο το τοπίο, γιατί τελευταία υπάρχουν πολλές πιέσεις για διάφορες χρήσεις (από εγκατάσταση φωτοβολταϊκών, μέχρι λειτουργία λατομείων).
  Οι Θερμοπύλες βέβαια υπήρξαν θέατρο πολλών ιστορικών μαχών, πέραν της φημισμένης των 300 του Λεωνίδα και των 700 Θεσπιέων που έπεσαν μέχρις ενός, το 480 π.Χ. Είχαν προηγηθεί κι άλλες μάχες πριν από αυτή και ακολούθησαν μία το 279 π.Χ. μεταξύ Ελλήνων και Γαλατών, με πολλαπλάσιους πάντα εχθρούς, άλλη, το 191 π.Χ., με τον Αντίοχο Γ' της Συρίας και στο αντίπαλο στρατόπεδο Ρωμαίους και στα νεότερα χρόνια, το 1941, Ελληνες και Αυστραλοί προέταξαν τα στήθη τους κατά των Γερμανών.
Πηγή:

Τετάρτη 4 Αυγούστου 2010

Θρίλερ με τους δολοφονημένους της Βεργίνας!

   Σε έφηβο ηλικίας 14-17 χρόνων ανήκει ο αντρικός σκελετός που βρήκαν το καλοκαίρι του 2008 στην Αγορά των Αιγών η καθηγήτρια Αρχαιολογίας του ΑΠΘ, Χρυσούλα Σαατσόγλου-Παλιαδέλη και οι συνεργάτες της.
Το δεύτερο ταφικό σύνολο που βρέθηκε το 2009. Τα κονιορτοποιημένα οστά, που ίσως ν' ανήκουν στη γυναίκα, κρατάνε τα μυστικά τους 
    Η ταυτοποίηση της ηλικίας των οστών της πρώτης ταφής έγινε μόλις πριν από μερικές μέρες, και ενισχύει την υπόθεση ότι μπορεί να ανήκουν σε έναν από τους δύο νόθους γιους του Μεγάλου Αλεξάνδρου, συγκεκριμένα στον Ηρακλή. Τα οστά βρέθηκαν μέσα σε υδρία, που περιείχε μία μοναδική για το μέγεθός της πολυτελή χρυσή οστεοθήκη, χρυσοϋφασμένο πορφυρό ύφασμα, στο οποίο ήταν τυλιγμένα με επιμέλεια, και ένα περίλαμπρο χρυσό στεφάνι βελανιδιάς, εφάμιλλο με αυτό των Βασιλικών Τάφων των Αιγών. Τα ευρήματα αφήνουν λίγες αμφιβολίες για την ταυτότητα του νεκρού.
    Το μυστήριο, όμως, επιτείνεται σχετικά με το φύλο και την ηλικία των οστών της δεύτερης ταφής, που βρέθηκε τον Απρίλιο του 2009, ελάχιστα μέτρα μακριά από την πρώτη. Η ανθρωπολογική εξέταση παρουσιάζει εξαιρετικές δυσκολίες, καθώς τα οστά είναι κονιορτοποιημένα και δύσκολα μπορεί να διαπιστωθεί το φύλο και η ηλικία του ατόμου, στο οποίο ανήκουν. «Χρειάζεται ακόμη αρκετή και πολύ προσεκτική δουλειά, ώστε να μπορέσουμε να καθορίσουμε το φύλο και την ηλικία», τονίζει η Χρ. Παλιαδέλη. Αν διαπιστωθεί ότι τα οστά ανήκουν σε γυναίκα ηλικίας 45-48 χρόνων, τότε δεν αποκλείεται να πρόκειται για τη Βαρσίνη, και τα οστά της πρώτης ταφής να ανήκουν στον Ηρακλή, νόθο γιο του Μ. Αλεξάνδρου.
  Οι δύο ταφές αποτελούν ενιαίο σύνολο. Δεν βρέθηκαν στην παρακείμενη βασιλική νεκρόπολη, αλλά στο πιο δημόσιο σημείο της οχυρωμένης πόλης των Αιγών, λίγο βορειότερα από το θέατρο και το ανάκτορο, δίπλα στα αφιερώματα της βασίλισσας Ευρυδίκης, μητέρας του Φιλίππου, στη θεά Εύκλεια. Ηταν η εποχή που ο Κάσσανδρος για να ανεβεί στον μακεδονικό θρόνο αντιμετωπίζει τον λυσσαλέο αγώνα της μητέρας του Μ. Αλέξανδρου, Ολυμπιάδας, που προσπαθεί να σώσει τα εγγόνια της.
   Ο Κάσσανδρος δολοφονεί τον ετεροθαλή αδερφό του, Φίλιππο Γ'-Αριδαίο και τη νεαρή και φιλόδοξη σύζυγό του, Αδέα-Αυριδίκη (317 π.Χ.). Δολοφονεί την Ολυμπιάδα (316 π.Χ.). Στραγγαλίζει τον 12χρονο βασιλιά Αλέξανδρο Δ' και δολοφονεί τη μητέρα του Ρωξάνη στην Αμφίπολη (310 ή 306 π.Χ.). Την ίδια τύχη είχαν ο νεαρός νόθος γιος του Μ. Αλεξάνδρου, Ηρακλής και η μητέρα του Βαρσίνη στον δρόμο για τη Μακεδονία (309-308 π.Χ.).
   Οι ελπίδες για την ταυτότητα των οστών της δεύτερης ταφής έχουν εναποτεθεί πλέον στον ασημένιο παναθηναϊκό αμφορέα, που βρέθηκε δίπλα στην υδρία. «Ο αμφορέας πρέπει να καθαριστεί προσεκτικά από το χώμα που περιέχει, αλλά που περικλείει και το εξωτερικό τμήμα του. Θα ακολουθήσει η μελέτη των εξωτερικών σχεδίων και παραστάσεων κι ελπίζουμε ότι, είτε στα σχέδια είτε στο εσωτερικό, μπορεί να υπάρχει κάποιο στοιχείο, που θα βοηθήσει στην επίλυση του μυστηρίου», τονίζει η Χρ. Παλιαδέλη.
   Το εύρημα θεωρείται ιδιαίτερης σημασίας, καθώς φέρεται να είναι ο πρώτος παρόμοιος που βρίσκεται στον ελληνικό χώρο, αλλά και στον κόσμο. Οι πήλινοι αμφορείς των Παναθηναίων αποτελούσαν ιδιαίτερη τιμή για τους νικητές των αγώνων και τους τοποθετούσαν στις ταφές τους. Ετσι, ο ασημένιος δείχνει ότι το πρόσωπο που τον κατέχει περικλείεται από ακόμη μεγαλύτερη τιμή. Η μοναδική αναφορά για παρόμοιο αμφορέα γίνεται από τον ιστορικό Αθήναιο και αφορά μια γιορτινή πομπή, που οργάνωσε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, το 280-260 π.Χ., ο διάδοχος του Μ. Αλεξάνδρου, Πτολεμαίος Φιλάδελφος. Ο Αθήναιος αναφέρει ότι στην πομπή, μεταξύ άλλων θησαυρών και πολύτιμων αντικειμένων, εμφανίζονται 16 παρόμοιοι ασημένιοι αμφορείς των Παναθηναίων.
   «Αντιμετωπίζουμε με τεράστια αίσθηση ευθύνης το όλο σύνολο, που εκτιμούμε ότι έχει σχέση με τη βασιλική οικογένεια των Αιγών, γιατί θεωρούμε ότι έχει τεράστια σημασία και για τις επόμενες γενιές», υπογραμμίζει η Χρ. Παλιαδέλη.
   Στην ανασκαφή, στην έρευνα και στην ανάλυση του υλικού παίρνουν μέρος οι αρχαιολόγοι Αθανασία Κυριάκου, Ελένη Μητσοπούλου και Αλέξανδρος Τούρτας, η συντηρήτρια αρχαιοτήτων Παρασκευή Παπαγεωργίου και ο προϊστάμενος του Εργαστηρίου Αρχαιομετρίας του ΕΚΕΤΑ «Δημόκριτος», φυσικός Γιάννης Μανιάτης. 

Κυριακή 6 Ιουνίου 2010

Η μουσική στην αρχαία Ελλάδα.



     Ο "Λύραυλος" είναι ένα μουσικό σύνoλο, που συγκροτήθηκε το 2001, για να φωτιστεί συστηματικά, επιστημονικά, και με τρόπο που θα αναδείξει την μοναδική καλλιτεχνική του διάσταση, το μεγάλο κεφάλαιο, που λέγεται Aρχαία Ελληνική Mουσική.
     Σημαντικό μέρος της όλης δουλειάς του Λύραυλου αποτελεί η επιστημονικά τεκμηριωμένη ανακατασκευή των αρχαίων μουσικών οργάνων, η έρευνα για τον τρόπο παιξίματος τους και ακόμη για την χρήση της φωνής.
     Τα αρχαία όργανα, ο ήχος και η αισθητική τους, πέρα από την μεταφορά στο σήμερα ήχων μυστηριακών και γεμάτων από την χαρά της ζωής, έχουν αποτελέσει αφορμή, για να γραφτεί σύγχρονη μουσική, ειδικά γι'αυτά, επιβεβαιώνοντας έτσι τον αστείρευτο πλούτο, τη διαχρονικότητα και την εκπληκτική δυναμική της Αρχαίας Ελληνικής Μουσικής Παράδοσης.
     "Λύραυλος": Το όνομά του προέρχεται απο τον συνδυασμό των δύο δημοφιλέστερων μουσικών οργάνων της αρχαιότητας, της λύρας και του αυλού (αυτά εκφράζουν, αντίστοιχα, το Απολλώνειο και το Διονυσιακό στοιχείο).

Τετάρτη 2 Ιουνίου 2010

"Δίολκος 1500 χρόνια"

       Πάνω σε αυτό το λιθόκτιστο μονοπάτι, οι αρχαίοι Κορίνθιοι περνούσαν τα πλοία από τον Σαρωνικό στον Κορινθιακό κόλπο και αντίστροφα, σέρνοντάς τα πάνω σε κυλινδρικούς κορμούς δένδρων. Ένας «πρόδρομος» του σιδηρόδρομου κατά κάποιο τρόπο, του οποίου η πορεία ακολουθούσε τη χάραξη της σύγχρονης διώρυγας. Τα πλοία περνούσαν διά ξηράς τον ισθμό και απέφευγαν τον επικίνδυνο περίπλου της πελοποννησιακής χερσονήσου.
      Η τρισδιάσταση animation ταινία για τον Δίολκο του Τ. Π. Τάσιου, Γ. Πολύζου και Ν. Μίκα, δείχνει με εξαιρετικό τρόπο την προσπάθεια που απαιτούσε ένα τέτοιο εγχείρημα, αλλά και τα μηχανήματα και την τεχνολογία που κατείχαν οι αρχαίοι Έλληνες.
      Όμως ο αρχαίος Δίολκος σήμερα καταστρέφεται και κανείς δεν ενδιαφέρεται ουσιαστικά για τη σωτηρία του.





Πηγή: www.zougla.gr, www.youtube.com
  Μπορούμε να παρακολουθήσουμε ολόκληρη την ταινία για τον αρχαίο δίολκο πατώντας τον παρακάτω σύνδεσμο:

Τετάρτη 17 Μαρτίου 2010

Η Ακρόπολη - Παρθενώνας



Πηγή: bilsot1

Πέμπτη 11 Μαρτίου 2010

Ανακαλύφθηκαν τα τείχη της Βεργίνας.

Τα τείχη που προστάτευαν την πόλη της Βεργίνας έφερε στο φως ο αναπληρωτής καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας του ΑΠΘ, Παναγιώτης Φάκλαρης, μαζί με τη διδάκτωρ κλασικής αρχαιολογίας, Βασιλική Σταματοπούλου.

Πρόκειται για το καλύτερα σωζόμενο τμήμα της οχύρωσης της αρχαίας πόλης, την οποία το ΑΠΘ ερευνά συστηματικά στη Βεργίνα. Σύμφωνα με το Π. Φάκλαρη, αποτελεί ένα από τα καλύτερα διατηρημένα τμήματα οχύρωσης που σώζονται στην κυρίως Μακεδονία.
Το τείχος βρέθηκε σε βάθος που φτάνει ως τα 4,5 μέτρα, ενώ είναι πλίνθινο . Το σωζόμενο ύψος του φτάνει τα 1.90 μ. και το πάχος του τα 2.80 μ. Σε κανονικά διαστήματα ενισχύεται με ημικυκλικούς και ορθογώνιους πύργους.
Επίσης, στο τμήμα αυτό ανήκει και η κύρια, απ’ ότι φαίνεται, πύλη της πόλης, της οποίας η έρευνα συνεχίζεται. Η πύλη αυτή, αποτελεί από μόνη της ένα οχυρωματικό αρχιτεκτονικό συγκρότημα: δύο περιφερείς πύργοι υψώνονταν εκατέρωθεν της για να την προστατεύουν και δύο διαδοχικά θυρώματα έπρεπε να αντιμετωπίσει ο επίδοξος εκπορθητής της, βαλλόμενος ταυτοχρόνως από τους αμυνόμενους που μάχονταν από τους ειδικά διαμορφωμένους περιδρόμους που πλαισιώνουν το διάδρομό της. Το όλο συγκρότημα συμπλήρωναν τέσσερις κλίμακες ανόδου στους πύργους και τους περιδρόμους της πύλης. Πρόκειται για την καλύτερα σωζόμενη πύλη της κυρίως Μακεδονίας και φαίνεται ότι βρισκόταν πάνω στην οδό που συνέδεε την αρχαία πόλη και την Άνω Μακεδονία με τα πλησιέστερα λιμάνια, της Πύδνας και της Μεθώνης. Χρονολογείται, όπως και το σύνολο της οχύρωσης της Βεργίνας, στα χρόνια της βασιλείας του Κασσάνδρου, στις αρχές του 3ου αι. π.Χ.
Πηγή: www.enet.gr